Godziny pracyPoniedziałek - Sobota 06:00 - 21:00DojazdFiltrowa 30/24, 02-080 Warszawa
zbliżenie-kobieta-pacjent-zdrowie-psychiczne-terapeuta-trzymanie-rąk-podczas-terapii.png

21 października 2022 Bez kategorii

Najczęstsze zaburzenia psychiczne Polek i para psychologów podczas terapiiPolaków

Zaburzenia psychiczne są poważnym i wciąż pogłębiającym się problemem zdrowotnym nie tylko w Polsce ale i na całym świecie.

Według WHO dolegliwości psychiczne są obok chorób układu krążenia i nowotworów najpoważniejszym wyzwaniem zdrowotnym ludzkości.

Znamienne jest to, że na dolegliwości psychiczne o różnym natężeniu cierpi prawie aż 40% Polaków. Niestety tylko jedna trzecia z tych osób korzysta z jakiejkolwiek formy leczenia lub wsparcia.

Przekładając to na liczby, w Polsce zaburzenia psychiczne dotyczą 9 milionów dorosłych Polaków i ok. 6 milionów dzieci oraz młodzieży.

Zaburzenia psychiczne w XXI wieku

Na miejscu pierwszym pośród zaburzeń psychicznych jest depresja. Choroba ta jest zaliczana do grupy chorób cywilizacyjnych. Co ciekawe depresja jest także najbardziej kosztowną chorobą dla gospodarki i służby zdrowia zaraz po nowotworach.

Do równie poważnych i częstych zaburzeń psychicznych należą: zaburzenia lękowe, zaburzenia spowodowane nadużywaniem substancji psychoaktywnych, ADHD i bezsenność.  Najczęstszym zaś powodem tak zwanej niepełnej sprawności jest: depresja, demencja i choroba alkoholowa. Niestety coraz częściej choroby psychiczne dotykają dzieci i młodzieży.

Dowiedz się więcej na temat czterech najczęstszych dolegliwości psychicznych w Polsce. Kiedy należy zareagować i kiedy zwrócić się o pomoc?

Depresja

Depresja jest najczęstszym zaburzeniem psychicznym nie tylko w Polsce ale również na świecie. Zmaga się z nią kilkadziesiąt procent populacji. Należy pamiętać, że nie jest to cwilowe obniżenie nastroju, lecz poważny problem stawiany przez medycynę na równi z fizycznymi problemami zdrowotnymi jak choćby choroby sercowo-naczyniowe.

kobieta siedząca na kanapie podczas epizodu depresjiDepresja może w żadnym stopniu nie być związana z warunkami i środowiskiem życia danej osoby. Należy pamiętać, że komunikaty: “czym ty się przejmujesz”, “będzie dobrze”, “przecież inni mają gorzej i nie narzekają” nie mają tu absolutnie żadnego zastosowania. Na szczęście świadomość społeczna stale rośnie i coraz rzadziej spotykamy się z podobnym odbiorem depresji, niemniej zawsze warto to podkreślać.

Niestety szacuje się, że ponad połowa przypadków depresji w Polsce pozostaje niezdiagnozowana. Wciąż w dużej grupie panuje przeświadczenie, że depresja oznacza słabość, “że coś jest ze mną nie tak” lub po prostu wstydzimy się. Podkreślamy bardzo mocno: Depresja jest chorobą, którą powinno się i przede wszystkim można skutecznie leczyć. Im wcześniej osoba cierpiąca na depresję i jej otoczenie otrzyma specjalistyczne wsparcie, tym skuteczność terapii będzie znacznie wyższa a leczenie bardziej przystępne.

Nie starajmy się przeczekać depresji, ponieważ sama nie przejdzie, a odkładanie leczenia może jedynie pogłębić objawy. Należą: 

  • utrata radości i chęci życia
  • rezygnacja lub ograniczenie aktywności społecznej, 
  • lęk
  • utrata sensu życia
  • zaburzenia koncentracji
  • wahania samopoczucia i wiele innych uciążliwych objawów

Po specjalistyczną pomoc należy zwrócić się, gdy objawy utrzymują się powyżej 2 tygodni. Więcej na temat depresji: TU

Zaburzenia lękowe, nerwica lękowa

Zaburzenia lękowe są znaczącą grupą często występujących dolegliwości psychicznych Zaburzenia tego rodzaju mają wpływ na postrzeganie rzeczywistości, procesy myślowe i emocje chorego co oczywiście przekłada się również na określone rodzaje zachowań. Pacjenci z tym zaburzeniem doświadczają lęku napadowego lub przewlekłego, chorym towarzyszy często nieustanny strach, który staje się barierą w codziennym funkcjonowaniu. Pośród zaburzeń lękowych należy wyróżnić: 

  • zespół lęku uogólnionego, 
  • fobie
  • zaburzenia lękowe z napadami paniki, 
  • zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, 
  • zaburzenia adaptacyjne, 
  • ostre reakcje na stres,
  • zaburzenia stresu pourazowego

Jak Pokonać stres?

kobieta medytująca na tle gwiazd i planet

Każdy rodzaj zaburzeń lękowych ma odmienne podłoże, może być wywoływany różnymi czynnikami, oraz przebiegać z różnym stopniem nasilenia. Konieczne w tym przypadku jest dobranie indywidualnej terapii u psychoterapeuty / psychiatry. Często wystarczająca jest terapia,by pacjent nauczył się, jak rozpoznawać swoje schematy myślowe oraz radzić sobie z lękiem.

Niekiedy jednak potrzebne jest leczenie farmakologiczne lub synergia obu tych metod. Więcej na temat zaburzeń nerwicowych znajdziesz TU.

Uzależnienie

Do najczęstszych zaburzeń psychicznych w Polsce należy zaliczyć uzależnienia, w szczególności uzależnienie od alkoholu oraz środków psychoaktywnych. Alkohol, narkotyki i leki prowadzą nie tylko uzależnienia, ale też do określonych zachowań i zaburzeń psychicznych. Mogą stać się przyczyną wielu chorób psychicznych lub nasilać ich dolegliwości. Często spotykaną dolegliwością jest na przykład wzmożony lęk dzień po spożyciu alkoholu. 

Dolegliwości te mogą być konsekwencją długotrwałego stosowania substancji psychoaktywnych. Należą do nich:

  • demencja
  • paranoja alkoholowa
  • zespół Otella
  • zespół Korsakowa

Bardzo często zdarza się także, że jednorazowe lub kilkurazowe zastosowanie określonych substancji powoduje wyzwolenie mechanizmów prowadzących do choroby psychicznej.

Zaburzenia snu

Zaburzenia snu, dotyczą zarówno nieprawidłowej ilości jak i jakości snu, mogą obejmować:

  • bezsenność
  • nadmierną senność
  • narkolepsję
  • parasomnię czyli lęki i koszmary nocne

Potrzebujemy odpowiedniej ilości i jakości snu. To moment dla naszego umysłu na poukładanie myśli i wyrównanie chemii w organizmie. W związku z ciągłym pędem i niezdrowym trybem życia a także stresem, organizm nieustannie znajduje się w trybie walki, ucieczki lub paraliżu, który powoduje między innymi właśnie zaburzenia snu. Długotrwałe zaburzenia snkobiety trzymające się za ręce podczas sesji terapeutyczneju wywołują znaczne zmiany w procesach myślowy, postrzeganiu rzeczywistości oraz w osobowości danego człowieka. Znacznie także utrudniają normalne funkcjonowanie i stają się przyczyną rozwoju innych chorób psychicznych.

Oczywiście, dolegliwości, na które cierpimy jest znacznie więcej, przeczytasz o nich na naszym blogu lub w zakładce “problematyka”

Jak Smacznie spać? Wskazówki dla dobrego snu

Jeżeli dostrzegasz u siebie lub swoich bliskich, symptomy któregokolwiek z powyższych zaburzeń, udaj się na konsultację ze specjalistą. Podczas poczucia bezradności i lęku najgorszy jest lęk w sięgnięciu po wsparcie.

Na szczęście schorzenia te są w dużym stopniu rozpoznane i istnieje szereg skutecznych metod terapii. Spokojnego dnia! Zespół Holisens


kobieta-wypalenie-zawodowe-stres-zmęczenie1.jpg

17 października 2022 Bez kategorii

Wypalenie Zawodowe

Co to znaczy być wypalonym zawodowo?

Każdy z nas, od czasu do czasu, doświadcza w swoim życiu stresu i zmęczenia, związanego z pracą, jest to rzecz jak najbardziej naturalna i na ogół przemija z czasem, za pomocą odpowiedniej ilości snu, dobrego wypoczynku czy wraz z poradzeniem sobie z sytuacją, będącą źródłem niepokoju.

Zdarza się jednak, że wyczerpanie utrzymuje się, a wraz z nim zanika niegdyś obecne zainteresowanie zawodem, jak i satysfakcja z wykonywanej pracy. Może to być spowodowane coraz bardziej powszechnym problemem społecznym, znanym jako syndrom wypalenia zawodowego. Wypalenie zawodowe jest szczególnym rodzajem stresu związanego z pracą – stanem fizycznego lub emocjonalnego wyczerpania, który obejmuje również poczucie zmniejszonego spełnienia i utraty tożsamości osobistej.

Jak objawia się wypalenie zawodowe?

Chociaż u każdego objawy mogą wyglądać nieco inaczej, do najczęstszych symptomów wypalenia zawodowego zaliczane są:

  • Nieustanny stres – wyzwania powodują lęk, zamiast motywować, niewykonane zadania i wszelkie interakcje przytłaczają, powodując niemożliwe do rozluźnienia napięcie.
  • Spadek zainteresowania – dawniej pasjonująca praca traci swój urok, zaczyna nudzić.
  • elegancka kobieta wypalona zawodowo leżąca na biurkuZmiany w nastroju – ciągłe przygnębienie, frustracja, cyniczny stosunek do zawodu i otoczenia
  • Obniżona samoocena – niedocenianie swoich kompetencji, sukcesów, brak wiary w samego siebie.
  • Depersonalizacja – poczucie bycia oderwanym od swojego ciała, umysłu. 
  • Przewlekłe zmęczenie – brak energii, przeszkodą stają się nawet najprostsze, fizycznie niewyczerpujące czynności, obniżona produktywność.
  • Problemy ze snem – bezsenność, trudność w zasypianiu, wstawaniu rano, lekki, nieprzynoszący wytchnienia sen.
  • Problemy z koncentracją – nieumiejętność skupienia się, zapamiętywania informacji.
  • Dolegliwości psychosomatyczne – bóle głowy, brzucha, duszności.
  • Smutek
  • Choroby sercowo-naczyniowe
  • Cukrzyca

Postaraj odpowiedzieć sobie na pytanie:

  • Czy stałeś się cyniczny lub krytyczny w pracy?
  • Czy masz problemy z rozpoczęciem pracy?
  • Czy stałeś się drażliwy lub niecierpliwy wobec współpracowników, klientów?
  • Czy brakuje Ci energii, aby być konsekwentnie produktywnym?
  • Czy trudno Ci się skoncentrować?
  • Brakuje Ci satysfakcji ze swoich osiągnięć?
  • Czy czujesz się rozczarowany swoją pracą?
  • Czy używasz jedzenia, narkotyków lub alkoholu, aby poczuć się lepiej lub po prostu nie czuć?
  • Czy twoje nawyki snu się zmieniły?
  • Czy niepokoją Cię niewyjaśnione bóle głowy, problemy z żołądkiem lub jelitami lub inne dolegliwości fizyczne?

Jeśli odpowiedziałeś twierdząco na którekolwiek z tych pytań, być może doświadczasz wypalenia zawodowego. Rozważ rozmowę z lekarzem lub terapeutą.

 

Możliwe przyczyny wypalenia zawodowego

Wypalenie zawodowe może wynikać z różnych czynników, w tym:

mężczyzna przy biurku w pracy wypalony zawodowo

  • Brak kontroli.
  • Niemożność wpływania na decyzje, które wpływają na Twoją pracę – takie jak harmonogram, zadania lub obciążenie pracą.
  • Brak zasobów potrzebnych do wykonywania swojej pracy.
  • Niejasne oczekiwania dotyczące pracy.
  • Dysfunkcyjna dynamika miejsca pracy.
  • Skrajne aktywności. Praca monotonna lub chaotyczna.
  • Brak wsparcia społecznego.
  • Brak równowagi między życiem zawodowym a prywatnym.

Zapobieganie wypaleniu zawodowemu

Jeżeli zauważasz u siebie tylko niektóre z objawów wypalenia

 zawodowego lub obawiasz się spotkania z tym problemem w przyszłości, warto wiedzieć w jaki sposób można go uniknąć. Przede wszystkim ważne jest dbanie o swoje zdrowie fizyczne, pilnowanie regularnego cykl snu, zbilansowanej diety oraz uprawianie aktywności fizycznej. Warto też, aby uniknąć przeciążenia, nauczyć się różnych ćwiczeń relaksacyjnych, dbać o prawidłowy odpoczynek oraz unikać monotonności, zmieniać zadania i wykonywać je na różne sposoby.

Terapia wypalenia zawodowego

Jeżeli podejrzewasz, że masz w swoim życiu do czynienia z wypaleniem zawodowym, najlepiej jest niezwłocznie udać się do specjalisty – psychologa, psychoterapeuty. Poza postawieniem odpowiedniej diagnozy, będzie on w stanie zadbać o dostosowane do twoich potrzeb, indywidualne leczenie. Może to być między innymi wypracowanie strategii radzenia sobie z sytuacjami kryzysowymi, uodpornienia na stres czy umiejętności balansowania swojego życia prywatnego z zawodowym. Czasem konieczna może być zmiana pracy/stanowiska lub leczenie farmakologiczne.

Od 1 stycznia 2022 roku,

 możliwe jest także otrzymanie L4 na wypalenie zawodowe, warto jednak pamiętać że zwykłe odsunięcie czy ucieczka od pracy nie zdoła rozwiązać problemu, może tylko udostępnić więcej czasu i lepsze warunki na zaradzenie temu problemowi.

Jak sobie radzić z wypaleniem zawodowym?

mężczyzna siedzący w biurze wypalony zawodowo

  • Zmieniaj swoją rutynę. Różnorodność w twoim życiu pomoże ci wyrwać się z nieprzyjemnego cyklu.
  • Spróbuj wyznaczyć cele dotyczące tego, co należy zrobić, a co może poczekać.
  • Szukaj wsparcia. Niezależnie od tego, czy wśród przyjaciół, współpracowników czy bliskich
  • Spróbuj relaksującej aktywności po za miejscem pracy lub technik relaksacji w biurze
  • Omów konkretne obawy ze swoim przełożonym. Być może uda Wam się wspólnie zmienić oczekiwania lub osiągnąć kompromis.
  • Nie przestawaj się uczyć. Poczucie wypalenia często bierze się z braku osobistego rozwoju a nowe umiejętności są na to świetnym lekarstwem.
  • Ustaw granicę. Oddziel czas i przestrzeń, które przeznaczasz na pracę od tych przeznaczonych na twoje życie prywatne.
  • Dbaj o swoje ciało. Sen, ruch i odpowiednia dieta może w znacznym stopniu poprawić Twoje samopoczucie.
  • Miej dobrą relację z samym sobą. Nie skupiaj się na swoich wadach, doceniaj swoje mocne strony
  • pozwól sobie na odpoczynek

Zachowaj otwarty umysł podczas rozważania swoich opcji. Postaraj się, aby wymagająca lub niesatysfakcjonująca praca nie zagrażała Twojemu zdrowiu. Nie musisz za wszelką cenę starać się odnaleźć w danym miejscu pracy. Odpowiedni, bezstronny specjalista, wysłucha Cię i pomoże przeanalizować sytuację a także zasugeruje i pomoże Ci wybrać odpowiednie ro związanie.


asperger-terapia-dziecko-zabawa-terapeuta.jpg

11 października 2022 Bez kategorii

Asperger u dzieci i dorosłych

Zespół Aspergera (ZA) to zaburzenie neurorozwojowe zaliczane do spektrum autyzmu. ZA powoduje problemy w interakcjach społecznych i komunikacji. Charakteryzuje się też ograniczonym, powtarzalnym repertuarem zainteresowań i aktywności. 

młoda kobieta podczas sesji u psychologa

Co to jest zespół Aspergera?

Syndrom Aspergera cechuje się nieprawidłowościami w funkcjonowaniu społecznym, komunikacji oraz szczególnymi zainteresowaniami i czynnościami rutynowymi.

Zaburzenie wzięło swoją nazwę od nazwiska Hansa Aspergera, który w 1944 roku jako pierwszy opisał grupę chłopców z „psychopatią autystyczną”. W charakterystyce problemu lekarz zwrócił uwagę nie tylko na deficyty społeczno-komunikacyjne pacjentów. Akcentował też ich prawidłowy rozwój intelektualny i językowy, zdolności oraz potencjał, nazywając podopiecznych „małymi profesorami”. 

Jakie są przyczyny zespołu Aspergera?

Przyczyny zespołu Aspergera i innych zaburzeń ze spektrum autyzmu nie zostały do końca poznane. Na podstawie dostępnych dowodów uważa się, że rolę w powstawaniu problemu odgrywa współdziałanie wielu czynników. Główne hipotezy wskazują na nieprawidłowy rozwój lub uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego spowodowane przez uwarunkowania genetyczne, infekcyjne i powikłania w okresie ciążowym i poporodowym. 

Objawy zespołu Aspergera

Objawy zespołu Aspergera mogą mieć różne nasilenie – od dyskretnych po utrudniające funkcjonowanie. Osoby z tym zaburzeniem są postrzegane nie tyle jako chore, co jako zamknięte w sobie lub źle wychowane. Często, zwłaszcza w młodym wieku stają się podmiotem żartów czy odrzucenia.

Do symptomów ZA należą m.in.:

mama z dzieckiem podczas diagnozy spektrum autyzmu

  • brak potrzeby lub nieumiejętność nawiązywania kontaktów z rówieśnikami,
  • nieadekwatne zachowania społeczne,
  • brak umiejętności interpretowania zachowań innych ludzi,
  • mała zdolność przypisywania innym osobom różnych stanów psychicznych,
  • nieprawidłowa i nieadekwatna ekspresja własnych emocji, 
  • niezwykle nasilone, wyizolowane zainteresowania, np. z zakresu nauk ścisłych, astronomii, transportu, systematyki czy faktografii, 
  • ograniczone, powtarzające się i stereotypowe wzorce zachowania i zainteresowań,
  • trudności w radzeniu sobie z nieoczekiwanymi zmianami,
  • zachowania przesadnie formalne, przywiązane sztywno do zasad,
  • trudności z prowadzeniem rozmowy (problemy w zakresie używania języka w sytuacjach społecznych, rozpoznawania różnych znaczeń tego samego słowa oraz niezwykły ton, akcent i intonacja mowy),
  • nadwrażliwość sensoryczna (nieadekwatna nadwrażliwość na niektóre bodźce zmysłowe, np. światło czy dźwięk), 
  • zaburzenia koordynacji ruchowej.
    U części osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu ujawniają się ponadprzeciętne zdolności, np. arytmetyczne, muzyczne, wzrokowo-przestrzenne, plastyczne i pamięci mechanicznej.

Diagnostyka zespołu Aspergera

Diagnostyka zaburzeń ze spektrum autyzmu oparta jest na analizie zachowania i przebiegu rozwoju. Rozpoznanie ZA stawia się u osób z objawami autystycznymi w zakresie relacji społecznych oraz zachowania i zabawy, ale o prawidłowym funkcjonowaniu intelektualnym i bez ewidentnych zaburzeń w rozwoju mowy. Dla diagnozy ważne jest stwierdzenie, że rozwój dziecka do 3. roku życia przebiegał prawidłowo. 

Zespół Aspergera u dzieci

dziecko ze spektrum autyzmu bawiące się klockami

Zespół Aspergera jest zazwyczaj rozpoznawany u dzieci w wieku przedszkolnym lub szkolnym. Z biegiem czasu funkcjonowanie większości osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu poprawia się, co wynika z nabywania przez nie umiejętności społecznych.

Niekiedy pacjent uczy się tworzenia więzi, choć relacje społeczne są powierzchowne, a okazywanie uczuć w stosunku do innych – ograniczone. U części osób następuje nasilenie objawów. Ma to związek z pojawieniem się innych problemów czy powikłań ZA, np. zaburzeń nastroju.

Jakie są metody leczenia zespołu Aspergera?

Leczenie Aspergera polega na oddziaływaniu psychospołecznym. Obejmuje ono zarówno pacjenta, jak i środowisko, w którym funkcjonuje. Podstawową rolę spełnia psychoedukacja, której celem jest przekazanie otoczeniu dziecka informacji o trudnościach i ograniczeniach związanych z zaburzeniem. Ważne jest dostosowanie metod i procesu uczenia się do indywidualnych możliwości osoby z ZA oraz dążenie do jej uspołecznienia. 

Wśród metod leczenia zespołu Aspergera trzeba również wymienić terapię poznawczo-behawioralną oraz grupowy trening umiejętności społecznych. Niektórym pacjentom zalecana jest także farmakoterapia. Służy ona łagodzeniu objawów, które najbardziej zaburzają funkcjonowanie danej osoby.

Zespół Aspergera u dorosłych

Sposób funkcjonowania i potrzeby dorosłych z ZA mogą być różne. Nieliczne z tych osób są w stanie stworzyć i utrzymać związek partnerski. Oszacowano, że niemal połowa pacjentów izoluje się i nie akceptuje innych osób. Około 20% dorosłych z syndromem Aspergera stara się aktywnie uczestniczyć w życiu.

Dzięki swoim zainteresowaniom i zdolnościom mogą oni odnosić sukcesy w wybranych dziedzinach nauki i sztuki. Stale występuje u nich jednak tendencja do nieszablonowych wypowiedzi i nieadekwatnych zachowań w sytuacjach społecznych czy brak właściwego dystansu. 

Zespół Aspergera a klasyfikacja chorób ICD-11

Warto wiedzieć, że w najnowszej klasyfikacji chorób ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) zespół Aspergera nie funkcjonuje jako odrębna diagnoza. W tej systematyce wszystkie zaburzenia, które charakteryzują się objawami autystycznymi objęto wspólną nazwą „zaburzenie ze spektrum autyzmu” (autism spectrum disorder – ASD).dzieci bawiące się podczas terapii grupowej

Obecnie trwa okres przejściowy, w którym Polska przygotowuje się do wprowadzenia ICD-11. Po jego zakończeniu jednostka kliniczna nazywana dotąd zespołem Aspergera będzie najprawdopodobniej diagnozowana jako „zaburzenie ze spektrum autyzmu bez zaburzeń rozwoju intelektualnego oraz z łagodnymi zaburzeniami języka funkcjonalnego lub bez nich”. 

Od Holisens

Należy pamiętać, że autyzm to nie choroba, a inne od większości ludzi postrzeganie świata i otaczającej rzeczywistości, mimo że klasyfikowany jest według standardów lekarskich. Nie ma sposobu aby “wyleczyć” autyzm ponieważ różnice w zakresie funkcjonowania mózgu wytyczają całkowicie inne ścieżki rozwoju, odmienne postrzeganie i sposób myślenia.

​Autyzm nie jest także żadną formą niepełnosprawności, aczkolwiek część osób w spektrum doświadcza tak dużych różnic w odbiorze świata, że samodzielne funkcjonowanie bez wsparcia ze strony terapeuty lub opiekuna, jest niezwykle wymagające.


stres-kobieta-dpresja-terapia-atak-paniki.png

23 września 2022 Bez kategorii

Jak pokonać stres?

Czym jest stres?

Stres to normalna część życia. Nie zawsze oznacza coś złego. Jeśli jest krótkotrwały, może mieć charakter adaptacyjny i najczęściej nie stanowi obciążenia dla samopoczucia. Jednak przewlekłe napięcie wyraźnie szkodzi naszemu zdrowiu fizycznemu i psychicznemu. Na szczęście istnieją sposoby na stres. Poznaj je! Stres  to  reakcja naszego organizmu  będąca  zaburzeniem  homeostazy (równowagi wewnętrznej) w  odpowiedzi  na stawiane mu wymagania psychiczne lub fizyczne. 

smutna kobieta trzymająca się kolana podczas ataku paniki

Stres można podzielić na:

  • pozytywny (tzw. eustres),
  • negatywny (tzw. distres). 

W  sensie  fizjologicznym oddziałują one tak samo – aktywują układ walki i ucieczki w mózgu. Jednak eustres działa na nas krótko. Sprawia to, że zazwyczaj stanowi siłę napędową, która sprzyja rozwiązywaniu trudnych sytuacji. Natomiast distres jest chroniczny – prowadzi do wyczerpania zapasów energii i powoduje nieprawidłowe reakcje organizmu. 

Przyczyny stresu

W psychologii przyczyny stresu (sytuacje stresowe) nazywa się stresorami. Do najsłabszych stresorów zaliczane są codzienne trudności, np. nieporozumienia w rodzinie czy problemy związane z prowadzeniem domu. Stresory o średniej sile to różnego rodzaju wydarzenia życiowe. W swojej skali stresu Thomas Holmes i Richard Rahe w pierwszej trójce najbardziej obciążających zdarzeń umieścili:

  • śmierć współmałżonka, 
  • rozwód,
  • separacja małżeńska.

Za najsilniejsze stresory uważa się doświadczenie lub bycie świadkiem wydarzeń traumatycznych, np. poważnego wypadku, przemocy, gwałtu czy klęski żywiołowej. Szczególnym rodzajem sytuacji stresowych są te zawodowe, czyli m.in. obciążenie psychiczne pracą, brak nagród, brak wsparcia i odpowiedzialność.

Jakie są objawy stresu?

Stresory mają duży wpływ na nastrój, samopoczucie, zachowanie i zdrowie somatyczne. Główne objawy stresu to:

  • bóle głowy, bóle lub napięcie mięśni,
  • problemy ze snem,
  • niższy popęd płciowy,zestresowany mężczyzna trzymający się za głowę
  • zmęczenie,
  • problemy trawienne,
  • uczucie przytłoczenia, rozdrażnienia lub niepokoju,
  • trudności z koncentracją i podejmowaniem decyzji,
  • brak motywacji,
  • przejadanie się lub niedojadanie,
  • wybuchy złości, 
  • agresja,
  • wycofanie społeczne,
  • stosowanie używek.

Wpływ stresu na organizm

Długotrwały stres ma negatywny wpływ na zdrowie fizyczne i psychiczne. Przyczynia się do wysokiego ciśnienia krwi, chorób serca, otyłości, cukrzycy czy obniżenia odporności. Odgrywa także rolę w rozwoju zaburzeń depresyjnych, lękowych (nerwic) oraz innych problemów zdrowia psychicznego.

Wynikiem przewlekłego stresu w pracy, poza wymienionymi wyżej skutkami, nierzadko jest też wypalenie zawodowe (które w najnowszej klasyfikacji chorób ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia po raz pierwszy zostało uznane za jednostkę chorobową). Z kolei udział w wyjątkowo groźnych czy przerażających wydarzeniach u niektórych osób prowadzi do zespołu stresu pourazowego (ang. post traumatic stress disorder – PTSD).

Jak poradzić sobie ze stresem?

zrelaksowany mężczyzna podczas treningu uważności

Specjaliści zidentyfikowali metody na stres. Co prawda nie da się całkowicie wyeliminować stresu z życia, ale by zmniejszyć reaktywność na niego: 

  • przykładaj wagę do relacji z rodziną i przyjaciółmi: wsparcie innych osób odgrywa nieocenioną rolę w sytuacjach stresogennych, 
  • dbaj o sen: jego przewlekły niedobór istotnie obniża zdolność radzenia sobie ze stresem, 
  • regularnie uprawiaj aktywność fizyczną: podczas ćwiczeń uwalniają się endorfiny, które obniżają napięcie, koją i wprowadzają uczucie dobrostanu, 
  • miej hobby: pasja sprawia przyjemność, odpręża i przyczynia się do regeneracji organizmu,
  • naucz się relaksować: skorzystaj z warsztatów dotyczących metod relaksacji, takich jak np. wizualizacja, medytacja, praca z oddechem czy napięciem mięśni, 
  • wypróbuj mindfulness: wykazano, że praktykowanie uważności wobec chwili obecnej ma korzystny wpływ zarówno w przypadku „prywatnego” stresu, jak iw wypaleniu zawodowym.

Jeśli wyczerpiesz domowe sposoby leczenia stresu, zgłoś się do specjalisty zdrowia psychicznego. Profesjonalną pomoc znajdziesz m.in. w naszej placówce. Zespół Holisens pomoże Ci zidentyfikować stresory oraz wybrać i wdrożyć odpowiednie sposoby radzenia sobie.

Spokojnego dnia! Zespół Holisens


kobieta-jedzenie-anoreksja-bulimia-posilek-salata.png

12 września 2022 Bez kategorii

Jak poradzić sobie z zaburzeniem odżywiania?

Czym są zaburzenia odżywiania?

Choć często bagatelizowane, nazywane ostrzejszą dietą lub odmiennym trybem życia, zaburzenia odżywiania to poważne zaburzenia psychiczne, powodujące nawyki szkodliwe dla zdrowia, a nawet zagrażające życiu. Obejmują głodówki, intencjonalne wymioty czy nadmierne przejadanie się. Dotykają one prawie 5% populacji, najczęściej występując u nastolatków i młodych dorosłych, a szczególnie wśród kobiet.

Przyczyny

kobieta stojąca na wadze cierpiąca na bulimię

Określenie definitywnych przyczyn, pojawienia się pewnego typu zaburzeń odżywiania u danej osoby graniczy z niemożliwością, jako że na każdego człowieka oddziałują zróżnicowane zestawy czynników zewnętrznych oraz wewnętrznych. Możliwe jest jednak wskazanie elementów sprzyjających rozwojowi tego rodzaju zaburzeń.

Mogą nimi być dorastanie w rodzinie, w której kładziony był stale nacisk na pilnowanie swojej masy ciała, wychowanie przez bardzo kontrolujących rodziców, opiekunów lub posiadanie takich cech osobowości, jak wysoka neurotyczność, impulsywność, perfekcjonizm. Negatywny wpływ na sposób, w jakim postrzegamy swoje ciało, może także być spowodowany obecnością modelu tak zwanej idealnej sylwetki, która w dzisiejszym społeczeństwie często przyjmuje kształt ciała naturalnie szczupłego bądź nienaturalnie wychudzonego.

Warto też przyjrzeć się równie istotnym czynnikom genetycznym, albowiem w przypadku historii występowania zaburzeń odżywiania w rodzinie, podatność na tą przypadłość jest zdecydowanie wyższa. 

Rodzaje zaburzeń odżywiania i ich objawy

Anoreksja 

Inaczej nazywana jadłowstrętem psychicznym, anoreksja może przejawiać się w postaci drastycznego głodzenia, spożywania bardzo niewielkiej ilości jedzenia oraz przesadnie uprawianej aktywności fizycznej, spowodowanymi panicznym strachem przed przybraniem na wadze. Osobom z tym zaburzeniem często wydaje się, że są otyłe lub po prostu niewystarczająco szczupłe, nawet przy widocznie niskiej masie ciała i kościstej sylwetce. Z tego też powodu, anoreksja jest szczególnie niebezpieczna, z najwyższą śmiertelnością pośród wszelkich zaburzeń czy chorób psychicznych.

Można ją rozpoznać przyglądając się następującym objawom:

  • Spadek masy ciała
  • Unikanie posiłków 
  • Wielokrotne ważenie się, obsesyjne liczenie kalorii
  • Zawroty głowy, omdlenia
  • Osłabienie organizmu (włosy, paznokcie)
  • Nagła, intensywna aktywność fizyczna
  • Noszenie większych, luźnych ubrań, maskujących wychudzone ciało
  • U kobiet także mniej obfita menstruacja lub jej całkowity zanik

Czasem ludzie z anoreksją, mogą przez niedługi okres czasu spożywać większe ilości jedzenia a następnie pozbywać się ich za pomocą leków przeczyszczających albo powodujących wymioty, jest to typ anoreksji bulimiczny.

Bulimia

kobieta cierpiąca na anoreksję przeglądająca się w lustrze

Podobnie jak w przypadku anoreksji, u podstaw bulimii leży obawa przed niekontrolowanym przytyciem, jednak osoby zmagające się z nią mają zazwyczaj odpowiednią masę ciała lub nadwagę, przez co niekoniecznie jest ona widoczna na pierwszy rzut oka. Bulimia manifestuje się w postaci epizodycznego objadania się, najczęściej wysokokalorycznymi, produktami spożywczymi, po którym występuje próba wyrzucenia ich z organizmu poprzez prowokowanie wymiotów, zażywanie środkó

w przeczyszczających, głodówki czy kompulsywnego uprawiania sportu. Nieumiarkowanemu jedzeniu towarzyszy zazwyczaj uczucie wstydu i głębokiego poniżenia, dlatego ludzie oddają się mu raczej w samotności, ukryciu.

 

Zauważalne są jednak takie objawy jak:

  • Częste chodzenie do łazienki w trakcie lub zaraz po posiłku
  • Zawroty głowy, omdlenia
  • Nawracająca biegunka
  • Znikanie dużych ilości jedzenia
  • Psucie się zębów (kwas żołądkowy)

Zaburzenie z napadami objadania się

Zaburzenie z napadami objadania się, rzadko pierwsze przychodzi na myśl, jeśli w ogóle, kiedy słyszy się o zaburzeniach odżywiania, jest to, jednak nadzwyczaj często pojawiający się problem. Polega on, w pewnym stopniu, na zachowaniu typowym dla bulimii, czyli na epizodach obżerania się przesadnymi ilościami jedzenia, tylko, że jest pozbawiony działań, mających na celu pozbycie się dodatkowo nabytych kalorii. 

Do jego objaw należą:

  • Jedzenie szybciej, więcej niż normalnie
  • Jedzenie pomimo uczucia pełności kobieta leżąca w łóżku cierpiąca na anoreksję
  • Jedzenie w samotności
  • Odczuwanie poczucia winy, obrzydzenia do siebie po jedzeniu

Zaburzenia z napadami objadania się mogą prowadzić do niebłahych dolegliwości, takich jak cukrzyca czy choroby układu krążenia.

ARFID (zaburzenie polegające na ograniczeniu/unikaniu przyjmowania pokarmów)

Zaburzenie to sprawia, że pojawia się potrzeba unikania pewnego rodzaju jedzenia, z powodu jego smaku, zapachu, tekstury czy koloru. Jednak, nie powinno to być mylone ze zwykłymi preferencjami, AFRID może prowadzić do znacznej utraty wagi, osłabienia organizmu, a nawet konieczności dostarczania składników odżywczych poprzez sondę, w celu uzupełnienia ich deficytu.

Pica

Zaburzenie pica to zaburzenie odżywiania, pod wpływem którego dana osoba odczuwa chęć zajadania się produktami inaczej nie zdatnymi do spożycia, takimi jak włosy, ziemia, kreda, mydło, papier. Przeważnie diagnozowane jest u dzieci powyżej drugiego roku życia, lecz zdarza się dotykać także dorosłych, na przykład kobiet w ciąży.

Leczenie

Skuteczne sposoby leczenia mogą być odmienne, w zależności od okoliczności oraz rodzaju zaburzenia odżywiania. W przypadku bulimii i zaburzenia z napadami objadania się, najlepsze rezultaty zdaje się przynosić terapia poznawczo-behawioralna, jednak przy każdym z zaburzeń odżywiania istotny jest balans pomiędzy psychoterapią a planem żywieniowym, aby zapobiec pogarszaniu się zdrowia zarówno psychicznego oraz fizycznego. Jeśli chodzi o młodzież, dla właściwych efektów, często konieczne jest podjęcie terapii systemowej, w której nacisk kładzie się na poprawę otoczenia nastolatka, ustabilizowanie ról obecnych w rodzinie. 

Obok zaburzeń odżywiania, zdarzają się współistnieć także inne problemy, takie jak depresja, stany lękowe czy zaburzenia osobowości. W takim wypadku, potrzebne może być dodatkowo leczenie farmakologiczne.

Czasami jednak, kiedy sytuacja staje się na tyle poważna by zagrażała ona życiu, dojść może do hospitalizacji. Istnieją również ośrodki opiekuńczo-lecznicze, zazwyczaj bardziej komfortowe i przyjazne dla pacjentów.

Jeżeli Ty lub ktoś z Twoich bliskich cierpi na zaburzenia odżywiania, nie wahaj się sięgnąć po profesjonalne wsparcie. Im szybciej otrzymasz pomocne Ci narzędzia, tym łatwiej uporasz się z sytuacją.

Życzymy spokojnego dnia, Zespół Holisens


dziecko-psycholog-smutek-nastolatka-dziewczyna-podczas-konsultacji.jpg

6 września 2022 Bez kategorii

Jak znaleźć dobrego psychologa dla dziecka?

Dzieci rzadko są w stanie powiedzieć komuś wprost co im dolega, z czym mają problem, jakie są ich potrzeby. Dotyczy to nie tylko najmłodszych ale w równym stopniu młodzieży. Sposobem komunikacji, zamiast rozmowy,  mogą być dla nich płacz, krzyk, zamknięcie w sobie, agresja słowna czy fizyczna. Jeśli ciężko ci jest zrozumieć swojego podopiecznego, jego zachowania zaczynają cię niepokoić lub podejrzewasz u niego pewnego rodzaju zaburzenie, chorobę – nie obwiniaj się. Bez obaw skontaktuj się w tej sprawie ze specjalistą (psychologiem, psychoterapeutą), który pomoże ci prawidłowo odczytać daną sytuację i odpowiednio na nią zareagować.

Po czym poznać dobrego specjalistsmutna dziewczynka w gabinecie psychologicznym podczas terapiię?

Szukając psychologa dla swojego dziecka należy w pierwszej kolejności przyjrzeć się jego wykształceniu. Powinien on specjalizować się w zakresie psychologii klinicznej dziecka, psychologii rozwojowej, psychologii wychowawczej lub psychoterapii dzieci i młodzieży. Warto też, kiedy przejawiane zachowania są typowe dla konkretnego problemu (np. autyzmu, ADHD), zwrócić uwagę czy dany psycholog/psychoterapeuta jest również diagnostykiem tej właśnie kategorii. Nie każdy bowiem specjalista jest w stanie przeprowadzić niezbędne testy psychologiczne, a przekierowanie do kogoś innego, może okazać się kłopotliwe dla dziecka, które będzie musiało ponownie się otworzyć i na nowo zwierzać się z omówionych już wcześniej kwestii. 

Dobrego psychologa dziecięcego/młodzieżowego cechują także:

  • umiejętności interpersonalne
  • empatia 
  • otwartość
  • cierpliwość
  • utrzymanie odpowiedniej komunikacji z rodzicami/opiekunami 

W przypadku nastolatków zbliżonych już wiekiem do 18 lat, istotną może być informacja, czy psycholog posiada też kwalifikacje do prowadzenia terapii osób dorosłych, żeby za parę miesięcy nie była potrzebna zmiana osoby prowadzącej. 

Przebieg terapii

Młoda dziewczyna radosna i uśmiechnięta w gabinecie psychologicznym

Na pierwszym spotkaniu zazwyczaj nie jest praktykowana obecność dziecka, ale rodziców/opiekunów, aby psycholog mógł dokładnie zapoznać się z sytuacją panującą w rodzinie, jak i usłyszeć w pierwszej kolejności od nich, na czym polega problem. Powinni oni również, w większym lub mniejszym stopniu, w zależności od wieku dziecka, aktywnie uczestniczyć w terapii. Czy to w formie indywidualnych spotkań z psychologiem – od czasu do czasu – w celu omówienia postępów, zmian w zachowaniu itp., czy spotkań rodzinnych, pozwalających na nawiązanie komunikacji pomiędzy rodzicami a podopiecznym, pod czujnym okiem specjalisty.

Jeśli chodzi o dzieci w wieku przedszkolnym, terapia przybiera raczej formę zabawy z maluchem oraz obserwacji i analizy jego zachowań. W wypadku nieco starszych, mogą to być różne rodzaje terapii, dostosowane do ich indywidualnych potrzeb. 

Możliwe, że najbardziej adekwatną opcją okaże się być po prostu terapia rodzinna, bardzo częsta, ze względu na ścisłą zależność pomiędzy zachowaniem, stanem dziecka a otoczeniem, w którym dorasta.

Jeśli dziecko odmawia chodzenia na terapię…

terapeutka dziecięca kaja baczyńska klinika holisens

Przede wszystkim – nie zmuszaj. Pomocnym w tej sytuacji może być trening wychowawczy, czyli swego rodzaju warsztat, prowadzony zazwyczaj przez psychologa. Uczestnictwo w nim pozwala poszerzyć swoją wiedzę na temat psychologii dziecka, nauczyć się poprawnie odczytywać jego emocje, jak i zapoznać się z możliwymi schematami jego zachowań. Chociaż taka metoda, nie gwarantuje rozwiązania problemów, z którymi borykasz się ty lub twoje dziecko, jest jednak zdecydowanie bardziej efektywna od przymusowych spotkań z terapeutą.

Jeśli masz obawy co do kondycji psychicznej swojego dziecka lub (młodego-dorosłego) nastolatka, nie zwlekaj i skonsultuj się z terapeutą. Często nawet jednorazowa wizyta pomoże Ci lepiej zrozumieć jego problemy, wyposaży Cię w niezbędną wiedzę lub pomoże znaleźć w sobie pokłady energii do pomocy. We współpracy z doświadczonym terapeutą, znacznie wcześniej zdiagnozujesz gdzie leży kłopot a szybko udzielone wsparcie może zaoszczędzić Tobie a przede wszystkim naszym najmłodszym wielu niepotrzebnych lęków czy stresów.

Dobrego dnia! Twój zespół Holisens!


grafika-kobieta-schizofrenia-lęk-depresja-1.jpg

29 sierpnia 2022 Bez kategorii

Schizofrenia, jak sobie z nią radzić?

Schizofrenia jest poważnym problemem zdrowia psychicznego, który zalicza się do zaburzeń psychotycznych (psychoz). Główne objawy schizofrenii to uporczywe urojenia, halucynacje (omamy), zdezorganizowane myślenie i doświadczanie wpływu, bierności lub kontroli. Zaburzenie często wiąże się ze znacznym cierpieniem i trudnościami w codziennym funkcjonowaniu. Na szczęście leczenie schizofrenii jest możliwe. Poznaj skuteczne metody.

Czym jest schizofrenia?kobieta cierpiąca na schizofrenię

Termin „schizofrenia” został wprowadzony do psychiatrii przez Eugena Bleurera (1857-1939). Pochodzi od greckich słów schizein („rozszczepiać”) oraz phren („umysł”). Eksperci Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) podają, że z zaburzeniem boryka się 0,32% populacji. 

Schizofrenia charakteryzuje się znacznymi problemami w percepcji rzeczywistości oraz zmianami w zachowaniu. Chorzy doświadczają też uporczywych trudności poznawczych (czyli np. związanych z pamięcią, uwagą i rozwiązywaniem problemów). 

Zaburzenie może wpływać na życie osobiste, rodzinne, społeczne czy zawodowe i wiązać się ze znaczną niepełnosprawnością. Jednak tę psychozę da się leczyć. W terapii stosowane są leki i oddziaływania psychospołeczne.

Przyczyny schizofrenii

Dokładne przyczyny schizofrenii nie są znane. Badania sugerują, że zaburzenie jest wynikiem interakcji między kilkoma czynnikami biologicznymi i środowiskowymi. Wśród tych pierwszych najczęściej wymieniane są mechanizmy genetyczne, wirusowe, immunologiczne, „chemia mózgu” oraz zaburzenia rozwojowe tego narządu.

Za uwarunkowania środowiskowe sprzyjające rozwojowi schizofrenii uważa się doświadczenie ciężkiego stresu czy kryzysu emocjonalnego, nagromadzenie obciążających wydarzeń życiowych oraz nieprawidłową komunikację i trudne relacje w rodzinie. Podwyższone ryzyko schizofrenii występuje też u osób intensywnie używających konopi.

Jakie są objawy schizofrenii?

Do objawów schizofrenii należą:

  1. schizofrenia kobieta smutek lękomamy: osoba ze schizofrenią może słyszeć (najczęściej), widzieć czy czuć rzeczy, które nie istnieją;
  2. urojenia: to fałszywe sądy pochodzenia chorobowego, np. wielkościowe czy prześladowcze;
  3. zdezorganizowane myślenie: obserwuje się je jako pomieszaną lub nieistotną mowę;
  4. doświadczanie wpływu, bierności lub kontroli: oznacza doświadczanie, że uczucia, działania czy myśli nie są generowane przez daną osobę, ale umieszczane w umyśle lub wycofywane z umysłu przez innych lub że myśli są transmitowane do innych;
  5. rażąco zdezorganizowane zachowanie: przejawia się np. robieniemrzeczy, które wydają się dziwaczne lub bezcelowe czy nieprzewidywalnymi lub nieodpowiednimi reakcjami emocjonalnymi;
  6. objawy negatywne: należy do nich bardzo ograniczona mowa, ograniczone doświadczanie i wyrażanie emocji, niezdolność do odczuwania zainteresowania lub przyjemności oraz wycofanie społeczne; 
  7. zaburzenia psychomotoryczne: zalicza się do nich np. skrajne pobudzenie lub spowolnienie ruchów czy utrzymywanie nietypowych postaw.

O czym myśli schizofrenik?

Wbrew temu powszechnemu przekonaniu, schizofrenia nie oznacza posiadania więcej niż jednej osobowości. Chodzi tu raczej o rozdźwięk pomiędzy tym, co osoba ze schizofrenią  myśli, czuje i robi. Najczęściej schizofrenia przejawia się niedostosowaniem uczuć oraz zachowania do danej sytuacji.

Diagnoza schizofrenii

Według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób WHO (ICD-11), by można było rozpoznać schizofrenię, co najmniej dwa z powyższych objawów muszą być obecne przez miesiąc lub dłużej. Przynajmniej jednym z nich powinien być symptom opisany w punktach od 1. do 4. 

Na czym polega leczenie schizofrenii?

Leczenie schizofrenii, która należy do zaburzeń przewlekłych, jest zazwyczaj wieloletnie. Najczęściej trwa od diagnozy do końca życia. Postawą jest w nim farmakoterapia. Leczenie może też obejmować psychoedukację, psychoterapię (zaleca się m.in. terapię poznawczo-behawioralną czy u młodszych osób – rodzinną) oraz terapię zajęciową. Niekiedy (np. w przypadku ostrych objawów psychotycznych lub myśli i tendencji samobójczych) konieczna bywa hospitalizacja. W rzadkich przypadkach stosuje się elektrowstrząsy.  

terapia, mężczyzna, kobieta, terapeuta, pomoc psychologiczna, schizofrenia

Metody na schizofrenię

Codzienne radzenie sobie ze schizofrenią jest trudne zarówno dla osoby dotkniętej tą psychozą, jak i dla jej bliskich. Oto kilka metod, które pomogą ci w kontrolowaniu zaburzenia:

  • przestrzegaj zaleceń dotyczących przyjmowania leków;
  • zdobądź wiedzę o schizofrenii, jej przebiegu i objawach;
  • dbaj o regularne wizyty u lekarza;
  • wykonuj badania kontrolne;
  • uzupełnij leczenie farmakologiczne psychoterapią;
  • naucz się technik relaksacji i radzenia sobie ze stresem;
  • dołącz do grupy wsparcia;
  • uprawiaj aktywność fizyczną;
  • zdrowo się odżywiaj;
  • zadbaj o odpowiednią ilość i jakość snu;
  • unikaj alkoholu i narkotyków.

Jeżeli wyczuwasz u siebie lub zauważasz u swoich bliskich jakiekolwiek objawy, mogące świadczyć o początkach schizofrenii, nie zwlekaj i udaj się po profesjonalną diagnozę i pomoc. Nieświadome środowisko często bagatelizuje objawy u innych, wyśmiewa je, infografikaPamiętaj, że nie jesteś sam. Życzymy spokojnego dnia i w razie potrzeby jesteśmy dla Ciebie. Zespół Holisens


kobieta-noc-bezsenność-sen-zmartwienie-1.jpg

22 sierpnia 2022 Bez kategorii

Jak spać zdrowo? Wskazówki dla relaksującego snu!

Sen jest niezbędny dla naszego zdrowia fizycznego i psychicznego oraz dobrej jakości życia. Długotrwały niedobór nocnego wypoczynku może skutkować negatywnymi konsekwencjami, m.in. zwiększonym ryzykiem rozwoju depresji, otyłości czy chorób serca. Dlatego warto znać metody na dobry sen. Przeczytaj, by dowiedzieć się więcej.

Czy sen jest zdrowy?

zrelaksowana śpiąca kobieta w łóżku

Sen to podstawowa potrzeba fizjologiczna człowieka. Zaburzenia nocnego wypoczynku wywołują wiele negatywnych skutków zdrowotnych. Zbyt krótki czas i zła jakość snu zmniejszają odporność oraz podnoszą ryzyko zachorowania na depresję, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia metaboliczne, otyłość czy cukrzycę. Mają także wpływ na wypadki komunikacyjne i w pracy.

Problemem jest także nadmiar snu. Wiąże się z większym ryzykiem cukrzycy typu 2, chorób serca, udaru mózgu, nadciśnienia tętniczego i otyłości. 

Ile trwa zdrowy sen?

Choć indywidualne potrzeby mogą być różne, jednak większość badań sugeruje, że optymalny czas snu dla dorosłych (18-65 lat) wynosi 7-9 godzin. Osobom starszym (po 65. roku życia) wystarcza 7-8 godzin snu. Dzieci i nastolatki, w zależności od wieku, powinny spać odpowiednio dłużej niż dorośli.

Czy głęboki sen jest zdrowy?

Sen to złożony proces. Charakteryzuje go cyklicznie zmieniająca się aktywność ośrodkowego układu nerwowego. Żeby w pełni zaspokoić potrzebę snu, koniecznych jest 4-6 cykli, z których jeden trwa średnio 90 minut. 

W każdym cyklu występuje sen NREM (non rapideyemovement – sen bez szybkich ruchów gałek ocznych) i sen REM (rapideyemovement – sen z szybkimi ruchami gałek ocznych). Dodatkowo sen NREM składa się z trzech stadiów: N1, N2 i N3. To ostanie nazywa się snem głębokim i wolnofalowym. W trakcie stadium N3 organizm się regeneruje. Jest ono najistotniejsze, by czuć się wypoczętym i zachować zdrowie.

Co przeszkadza w zdrowym śnie?

Tymczasem zaburzenia snu to ogromny i stale wzrastający problem. Do najczęstszych należy bezsenność. Według międzynarodowej klasyfikacji chorób (ICD-11) Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) zaburzenie cechuje się uporczywymi trudnościami z rozpoczęciem, czasem trwania, konsolidacją lub jakością snu. Ponadto w ciągu dnia powoduje trudności, takie jak:

  • zmęczenie, 
  • obniżony nastrój lub drażliwość, 
  • ogólne złe samopoczucie,
  • upośledzenie funkcji poznawczych (czyli np. pamięci czy uwagi). 

Jeszcze niedawno główną przyczyną bezsenności były zaburzenia lękowe lub depresja. Za obecną „epidemię”odpowiada przede wszystkim niezdrowy styl życia, w tym:

  • stres zawodowy, śpiący mężczyzna zrelaksowany w łóżku
  • brak czasu,
  • zbyt mała ekspozycja na dzienne światło, 
  • niedostateczna aktywność fizyczna,
  • nieregularny rytm dobowy. 

Czy jedzenie przed snem jest zdrowe?

Dobremu odpoczynkowi w nocy nie sprzyjają też obfite posiłki, które zjadamy tuż przed pójściem spać. Zarówno specjaliści medycyny snu, jak i dietetycy rekomendują spożycie kolacji na 3 godziny przed snem. Potem ewentualnie można przekąsić coś lekkiego. 

Trzeba przy tym uważać na to, czym zaspokajamy pragnienie. Przed położeniem się spać nie powinniśmy pić kawy, herbaty czy alkoholu. Ten ostatni, wbrew potocznemu przekonaniu, nie jest metodą na dobry sen. Co prawda może pomóc w zaśnięciu, ale sprawia też, że nocny wypoczynek jest płytki i przerywany.

Jak zadbać o zdrowy sen?

Sposoby na zdrowy sen nazywane są czasem „higieną snu”. By lepiej wypocząć nocą:

  • codziennie kładź się spać i wstawaj o stałej porze, 
  • unikaj kofeiny, alkoholu, nikotyny i obfitych posiłków przed snem, 
  • ruszaj się w ciągu dnia, ale zaniechaj wysiłku fizycznego tuż przed pójściem spać,
  • nie podejmuj angażujących emocjonalnie działań przed snem, 
  • zadbaj o wygodę, ciszę, odpowiednie zaciemnienie i optymalną temperaturę w sypialni, 
  • wcześnie wyłącz smartfona, komputer i telewizor, 
  • powstrzymaj się od drzemek w ciągu dnia, 
  • usuń zegary z sypialni. 

Coś na zdrowy sen

W celu złagodzenia objawów bezsenności, możesz też sięgnąć po preparaty dostępne w aptece bez recepty. Jeśli jednak zaburzenia snu utrzymują się po 6-12 tygodniach takiej terapii, należy udać się do lekarza. Specjalista przeprowadzi dokładną diagnostykę i wdroży adekwatne postępowanie. Podstawową formą leczenia bezsenności jest terapia poznawczo-behawioralna. Lekarz może również zalecić inne metody niefarmakologiczne czy leki.

Podsumowując: W codziennym pędzie często zapominamy jaką wagę ma zdrowy sen dla naszego codziennego funkcjonowania. Determinuje on nie tylko naszą energię w ciągu dnia, ale również samopoczucie, zdolności poznawcze i cały szereg innych aspektów związanych ze zdrowiem mentalnym. Ponad to wpływa na zdrowie fizyczne wpływając na nasz metabolizm, ciśnienie czy pracę serca. Jeśli więc miewasz kłopoty ze snem, nie obawiaj się sięgnąć po pomoc, na szczęście jest to dobrze rozpoznany temat przez specjalistów i istnieje cały szereg rozwiązań, które pomogą Ci odzyskać zdrowy i komfortowy sen.

Życzymy spokojnego dnia (I jeszcze spokojniejszej nocy:)) Zespół Holisens

 


kobieta-mindfulness-joga-terapia.jpg

9 sierpnia 2022 Bez kategorii

Zespół stresu pourazowego (PTSD) to zaburzenie psychiczne, które może wystąpić u osób, które doświadczyły lub były świadkami traumatycznego zdarzenia, takiego jak klęska żywiołowa, poważny wypadek, wojna/walka, gwałt lub którym groziła śmierć, przemoc seksualna lub poważne obrażenia.

Do przyczyn wywołujących PTSD zalicza się także wydarzenia z codziennego zakresu doświadczeń takich jak rozwód, śmierć bliskiej osoby, żałoba czy nawet problemy finansowe.

W przeszłości stres pourazowy kojarzony był głównie kombatantami ale zespół stresu pourazowego nie zdarza się tylko weteranom walki. Traumy mogą wystąpić u wszystkich ludzi, bez względu na pochodzenie i w każdym wieku. Szacuje się, że syndrom stresu pourazowego zostanie zdiagnozowany u jednej na 11 osób w ciągu swojego życia, czyli dotyczy niemal 10% nas wszystkich.

Stres Pourazowy, objawy:mężczyzna podczas terapii traumy

Syndrom PTSD może powodować wiele objawów psychicznych i fizycznych takich jak:

  • natrętne przerażające myśli;
  • koszmary senne;
  • depresja;
  • ruminacje, ciągłe zamartwianie się;
  • silny lęk;
  • wyobcowanie;
  • myśli samobójcze;
  • ciągłe napięcie i zdenerwowanie;
  • trudności z koncentracją;
  • zaburzenia odżywiania i snu;

Silne doznania towarzyszące zespołowi stresu pourazowego powodują zaburzenie codziennego funkcjonowania. Zdarza się, że osoby, które doświadczyły traumy nie wykazują żadnych objawów przez długi czas od zdarzenia, zatem choroba może pojawić się znacznie później niż czynnik stresogenny.

Jak wyjść z Traumy?

Zespół stresu pourazowego to długotrwałe zaburzenie. Pamiętajmy, że nie musimy i nie powinniśmy zostawać z nim sami. Osoba doświadczająca tego syndromu powinna zgłosić się do specjalisty: psychologa lub psychiatry.
Leczenie zespołu stresu pourazowego dzielimy na terapię i farmakoterapię.

Terapia w leczeniu zespołu stresu pourazowego to najczęściej terapia poznawczo-behawioralna, zwana nauką oduczania. W czasie terapii pacjent ma zmienić sposób myślenia i zachowania na czynniki wywołujące lęk. To bardzo skuteczna i potwierdzona naukowo metoda, przynosząca pożądane efekty leczenia wśród pacjentów z różnymi problemami i bodźcami, które je wywołały.

Dobrą wiadomością jest to, że leczenie może szybko przynieść rezultaty. Przeważnie objawy ustępują po kilku miesiącach od rozpoczęcia terapii.

W przypadku, kiedy objawy traumy nie ustępują, wskazane jest leczenie farmakologiczne. Mimo, że leki najnowszej generacji wywołują zazwyczaj niewielką ilość skutków ubocznych to jednak stosujemy je w ostateczności i w połączeniu z klasyczną terapią.

Zespół stresu pourazowego – leczenie

samotna kobieta w nad jeziorem w traumie

Istnieje także wiele kroków, które możesz podjąć samodzielnie, jako uzupełnienie terapii lub w przypadku dolegliwości o mniejszym natężeniu. Dzięki temu poradzisz sobie z objawami i zmniejszysz swój niepokój i strach.
Trauma sprawia, że ​​czujesz się bezsilny lub bezbronny.

Jednym z najlepszych sposobów na odzyskanie poczucia sprawczości jest pomaganie innym, swoim najbliższym i osobom w potrzebie. Mogą to być podstawowe działania jak oddanie krwi, pomoc przyjaciołom w codziennych sprawach lub wolontariat.

Twoja pozytywny sposób na traumy:

  • dowiedz się więcej o traumie i PTSD, w ten sposób zracjonalizujesz to co odczuwasz i co się z Tobą dzieje.
  • dołącz do grupy wsparcia PTSD. Przekonasz się, że wiele osób dzieli te same doświadczenia oraz, że wiele osób sobie z nimi radzi.
  • korzystaj z technik redukcji stresu jak np. medytacja, joga czy przebywanie na łonie natury
  • ruszaj się, uprawiaj sport, chodź na spacery
  • Spędzaj czas w gronie bliskich osób
  • Unikaj substancji psychoaktywnych

Syndrom stresu pourazowego – ruch

Szczególnie w przypadku traumy, ćwiczenia pomagają w uwalnianiu endorfin i poprawie nastroju a także niwelują skutki stresu. Może być to dowolna aktywność jak chodzenie, bieganie lub pływanie. Skup się na swoim ciele i spędzaj czas na łonie natury.

Trauma – nie wstydź się prosić o wsparcie

Podczas zmagania ze stresem pourazowym, istotnym jest, aby pozostać w kontakcie z ludźmi. Nie musisz od razu rozmawiać o traumie, jednak wsparcie i towarzystwo bliskich jest niezwykle ważne.
Porozmawiaj z kimś, kto będzie słuchać bez oceniania i krytykowania. Może to być przyjaciółka, partnerka lub terapeuta. przyjacielem lub profesjonalnym terapeutą.

Stres pourazowy – zdrowy styl życia

  1. Poświęć trochę czasu na relaks. Techniki relaksacyjne takie jak medytacja, głębokie oddychanie, masaż lub joga, mogą aktywować reakcję relaksacyjną organizmu i złagodzić objawy PTSD.
  2. Unikaj alkoholu i narkotyków. Używanie tych substancji pogarsza wiele objawów zespołu stresu pourazowego
  3. Zadbaj o zdrową dietę.
  4. Pamiętaj o zdrowym śnie. Jego brak może wywołać złość, drażliwość i ogólnie złe samopoczucie.
  5. Uzyskaj profesjonalną pomoc

Jeśli podejrzewasz, że Ty lub ktoś bliski cierpi na zespół stresu pourazowego, ważnym jest, aby od razu zwrócić się o pomoc. Im szybciej leczy się syndrom stresu pourazowego, tym łatwiej jest go przezwyciężyć.Trauma nie jest oznaką słabości, a sposobem na jej pokonanie jest skonfrontowanie się z nią oraz akceptacja jej jako część swojej przeszłości. Działania te w znacznym stopniu ułatwia psychoterapeuta lub psycholog.

ludzie trzymający się za ręce podczas terapii stresu pourazowego

Dlaczego tak ważna jest szybka reakcja przy PTSD?

Wczesne leczenie przynosi najlepsze rezultaty. Objawy PTSD mogą się pogarszać się z czasem. Szukanie pomocy po zaobserwowaniu pierwszych objawów pomaga tego uniknąć. Uzyskanie pomocy w przypadku traumy zdecydowanie poprawi jakość naszego życia.
Obserwujmy uważnie siebie i swoich Bliskich, rozmawiajmy i dbajmy o swoją kondycję mentalną. To niewiele, jednak często o tym zapominamy.

Życzymy dobrego dnia,
W razie potrzeby jesteśmy do Twojej dyspozycji.
Zespół Holisens


terapia_par_infografika.jpg

18 lipca 2022 Bez kategorii

Terapia Par: jak działa i jak się do niej przygotować?

 

Dlaczego pary mają spory emocjonalne? 

Wszystkie pary doświadczają mniejszych lub większych konfliktów. Według doradców małżeńskich i rodzinnych, pary często mają nieporozumienia, które pozostają nierozwiązane i zamiecione pod dywan. Najczęściej wiele kłótni kończy się frustracją lub prowadzi do kolejnej kłótni. Często te sprzeczki mają zwykle te same wzorce, w tym przyczyny i konsekwencje. W tym poście przyjrzymy się tym schematom i zaoferujemy wskazówki, których możesz użyć, aby wzmocnić swój związek, a także cenne informacje na temat terapii par.

Czy Ty i Twój partner lub partnerka kłócicie się? Co powoduje napięcie w związkach?

Najczęstsze tematy kłótni par to:

  • Czas wolny (gdzie zjeść, jakie filmy obejrzeć itp.)
  • Finanse
  • Prace domowe
  • Fizyczna intymność
  • Obowiązki i problemy związane z dalszą rodziną
  • Dzieci lub bycie rodzicami
  • Kariera
  • Chrapanie i inne nawyki związane ze spaniem
  • Przeszłe związki

Nawet proste codzienne czynności mogą wywołać napięcie w relacji. Lecz w wielu przypadkach pary kłócą się o kwestie na większą skalę, takie jak zdrada, utrata zaufania i inne toksyczne zachowania.

Czy pary powinny iść razem na terapię z powodu konfliktów?

Jeśli Ty Twój partner lub partnerka doświadczacie ciągłego konfliktu, terapia par lub małżeństwa może być cennym wsparciem dla Waszego związku, aby pomóc Wam wspólnie poruszać się po emocjach. Terapia relacji może dostarczyć odpowiedzi na najpilniejsze pytania i wątpliwości. Dobrą wiadomością jest to, że wielu parom udało się wzmocnić swoje relacje i ogólną satysfakcję ze związku — Ty też możesz tego dokonać. Wszystko czego potrzebujesz to odpowiednie narzędzia i realne cele. Zaczniemy od przyjrzenia się niektórym podstawom i podejściom terapii par.

Poradnictwo dla par: podstawa komunikacji

Co robią pary w terapii? Zamiast skupiać się na pomniejszych problemach, pary mogą skoncentrować się na lepszej komunikacji, gdy w trakcie trwania związku pojawiają się nieporozumienia. Praktykuj aktywne słuchanie: naprawdę słuchaj tego, co Twój partner lub partnerka ma do powiedzenia i daj jej przestrzeń do wyrażania swoich myśli. W gorączce może być trudno o obiektywność, ale nauka omawiania myśli i uczuć jest nieocenioną podstawą zdrowszego związku. Poradnictwo w terapii par może pomóc w stworzeniu tego fundamentu.

Poznaj problemy

Znajomość własnych problemów obejmuje Was oraz zidentyfikowanie powtarzających się wzorców w Waszych kłótniach. Czy stresowały Cię comiesięczne rachunki lub problemy zdrowotne? Czy macie spory dotyczące tego, jak wychowywać Wasze dzieci? Czy czujesz przytłoczenie innymi obowiązkami rodzinnymi? Cokolwiek się dzieje, porozmawiajcie, aby dokładnie zrozumieć, na czym oboje stoicie w kluczowych sprawach w swoim gospodarstwie domowym.

Trzymaj się bieżących trudności emocjonalnych

Może być Wam trudno nie zrobić góry z kretowiska. Kiedy pojawia się spór, pomyśl o obecnej sytuacji i jej przyczynie. Nie podawaj nieistotnych informacji, które mogłyby wywołać jeszcze większe napięcie. Staraj się praktykować uczciwość i nie popadać w poczucie winy, przywołując minione sprawy. Powstrzymaj się od mówienia takich rzeczy jak „zawsze to robisz” lub „to się zdarzało za każdym razem wcześniej”.

Znajdź obszary zdrowego porozumienia

Chociaż zgadzanie w celu uniknięcia kłótni nie jest najlepszą strategią, określenie miejsca, w którym ta zgoda istnieje w trakcie kłótni, może być pomocne i konstruktywne. Załóżmy na przykład, że para nie zgadza się odnośnie tego czy ich córka powinna uczyć się w domu. Zamiast się kłócić jedna z osób mogłaby powiedzieć: „Wiem, że oboje cenimy edukację i chcemy tego, co jest najlepsze dla naszego dziecka. Teraz stwórzmy listę zalet i wad każdej opcji, abyśmy mogli znaleźć najlepszą rozwiązanie”. Uznanie obszaru porozumienia stwarza poczucie sojuszu, co zwiększa prawdopodobieństwo znalezienia kompromisu podczas wspólnych rozmów.

Wejdź w buty drugiej osoby

Przejrzyj swoje wartości, myśli, przekonania i inne integralne części siebie. Gdzie pasują do Was obojga, a gdzie są różne? Odmienne wartości mogą być prawdziwą przyczyną Waszego sporu – pomaga to wiele zrozumieć. Możesz też rozpoznać, że prawdziwą przyczyną kłótni jest poczucie, że Twój partner_ka ma mniejszą kontrolę niż Ty, co przyczyniło się do eskalacji kłótni. Chociaż kontrolowanie innych ludzi nie jest zdrowym sposobem działania, próba zrozumienia kłótni z perspektywy drugiej osoby pomoże Ci podejść do sytuacji z większą empatią.

„Licencjonowany terapeuta pomoże Wam nie tylko rozwiązać bezpośredni problem w związku, ale także stworzy długotrwałe rozwiązania, które pomogą w komunikacji, interakcji i okazaniu miłości obojgu partnerom_kom w całym związku”.

Czy terapia par może pogorszyć sytuację?

Dwoje ludzi nie dogaduje się we wszystkim. Gdy będziesz w stanie to zaakceptować, będziesz możliwe również minięcie dawnych nieporozumień i kłótni. Terapia par może pomóc w osiągnięciu tego punktu. Nie powinno to pogarszać sytuacji, ale może pomóc w zmianie na lepsze, która często oznacza chwilowy dyskomfort. 

Wbrew powszechnemu przekonaniu ludzie zwykle nie denerwują się bez powodu. Jeśli Twój partner lub partnerka wygląda na złą lub zdenerwowaną i nie możesz zrozumieć dlaczego, prawdopodobnie ma miejsce jakiś wewnętrzny konflikt. Może mieli zły dzień w pracy. Może istnieje konflikt, o którym nie masz pojęcia z przyjaciółmi lub członkami rodziny. Może walczą z problemem zdrowia psychicznego, takim jak depresja lub lęk – nigdy nie wiadomo. Chodzi o to, że zamiast zakładać, że zachowanie Twojego partnera_ki jest irracjonalne, powinno się zrobić wszystko, aby zidentyfikować, co może je powodować. Najskuteczniejszym sposobem na to może być poświęcenie czasu na rozmowę o tym podczas sesji.

Jak działa terapia relacji?

Terapia par może pomóc dwóm osobom nauczyć się powyższych strategii i zdziałać o wiele więcej. Według specjalistów, aby terapia par działała, obie osoby muszą być zaangażowane w poprawę swojego związku, jednocześnie uznając swoje indywidualne mocne i słabe strony. Rozpoznanie własnych trudnych nawyków jest równie ważne, jak rozpoznanie tego, co wywołuje w Tobie napięcie w relacji z Twoim partnerem.

Terapia par nie jest miejscem, w którym jeden partner może wyładować złość, urazę lub trudne emocje na drugą osobę. Ma ona na celu odblokowanie rozwiązań opartych na miłości i oddaniu — oraz chęci pracy na rzecz zdrowego związku.

Kiedy jest za wcześnie, aby zacząć spotykać się z terapeutą razem? 

Jeśli czujesz, że Twój związek będzie mógł zostać wsparty przez pomoc z zewnątrz, nigdy nie jest za wcześnie, aby rozważyć terapię. Terapia par może pomóc Wam zrozumieć, jak komunikować się ze sobą, aby rozwiązywać konflikty i lepiej się rozumieć. Może  jesteście z różnych ośrodków kulturowych,  skrajnie odmiennych miejsc lub macie zupełnie inne doświadczenia życiowe, co nie zostało omówione. Terapia par może zapewnić warunki kliniczne, które mogą być potrzebne do szczerego omówienia omówienia tych kwestii i określenia kolejnych kroków w związku.

Terapia par nie jest przeznaczona tylko dla osób w związku małżeńskim z długim stażem— terapia par może pomóc każdemu związkowi. Terapeuta może obserwować związek i zapewnić wgląd zarówno we wspólne, jak i indywidualne mocne i słabe strony. Terapeuta może również działać jako neutralny mediator, udzielając porad obojgu partnerom. Wreszcie, behawioralna terapia par może nauczyć parę bardziej skutecznych sposobów interakcji i komunikowania się, a także przeprowadzić analizę na temat sposobów, w jakie para może okazywać sobie miłość i wsparcie, nawet podczas radzenia sobie z konfliktem. Badania pokazują, że sesje terapii par są potężnym narzędziem w rozwiązywaniu problemów związanych z relacjami i wzmacnianiu tych relacji.

Jakie są zalety terapii z partnerem?

Chociaż terapia par może nie pomóc każdej parze w każdej sytuacji, jest bardzo skuteczna w przypadku wielu związków partnerskich. 

Podczas i po sesjach terapii pary wyrażają wysoki poziom satysfakcji i większego szczęścia. Według badań przeprowadzonych przez Amerykańskie Stowarzyszenie Terapeutów Małżeństwa i Rodziny, 97 procent ankietowanych par stwierdziło, że otrzymało pomoc, jakiej potrzebowali podczas terapii par. Poinformowali, że ich terapeuta małżeństwa i rodziny zapewnił im zasoby potrzebne do podejmowania bardziej skutecznych decyzji dotyczących ich związków. Jako efekt uboczny, ich ogólne zdrowie psychiczne i fizyczne poprawiło się dzięki terapii par, a także ich wydajność w pracy. 

Niektóre korzyści terapii obejmują:

  • Wysoki poziom satysfakcji emocjonalnej
  • Terapia par pomoże ci spojrzeć na swój związek bez myślenia o tym, jak relacje innych ludzi są lepsze lub gorsze od twoich, pozwalając ci przepracować konflikty z partnerem w autentyczny sposób.
  • Terapia par oszczędza czas

Większość terapeutów par widziała i słyszała wszystko, od najmniejszych problemów po najbardziej palące problemy w związku. Dlatego są przygotowani z metodami, które pomogą Ci tak wydajnie i skutecznie, jak to możliwe, takimi jak zdrowe umiejętności komunikacyjne i sposoby omawiania nierozwiązanych konfliktów. Próba samodzielnego rozwiązywania problemów prawdopodobnie będzie bardziej czasochłonna, ponieważ będzie trzeba dowiedzieć się, co działa w trakcie, zamiast pracować nad problemami podczas terapii. 

Uczestnictwo w cotygodniowych sesjach może pomóc parze przezwyciężyć problemy i iść naprzód w zdrowy i pozytywny sposób. Czasami terapia par pokaże Ci, że naprawdę możesz być ze swoim partnerem_ką w długim i szczęśliwym związku. Innym razem będzie to oznaczać, że Twój związek nie jest odpowiedni dla żadnego z Was. Tak czy inaczej, terapia par pomaga odpowiedzieć na ważne pytania dotyczące zdrowia związku i głębszej przyjaźni, prowadząc do większego spełnienia na dłuższą metę. Ważne jest, aby pamiętać, że w terapii par rozwód lub zakończenie małżeństwa nie będą zalecane; zamiast tego terapia par pomoże Ci określić, która opcja jest dla ciebie najzdrowsza.

Jakie techniki tam spotkamy?

Większość terapii par koncentruje się na zwiększeniu skutecznej komunikacji i wzmocnieniu więzi przywiązania. Na przykład, terapia par skoncentrowana emocjonalnie (EFT) wykorzystuje wiedzę na temat przywiązania i więzi dorosłych, aby wspomagać terapeutów w pomaganiu parom. Terapeuci EFT pomagają parom ocenić i wzmocnić ich reakcje emocjonalne, interakcje i więzi. Ten rodzaj terapii par pomaga pogodzić się z przeszłością i ruszyć w przyszłość.Kobieta wypełniająca w notatkę

Inne metody terapii par obejmują:

Metoda Gottmana: To podejście pomaga parom (w małżeństwie lub związkach) zwiększyć ich ogólną bliskość, szacunek i uczucia poprzez „mapy miłości”.

Terapia narracyjna: Pary identyfikują i nazywają swoje zinternalizowane problemy, które mogą być następnie oglądane z wielu punktów widzenia i konstruktywnie z nimi pracować.

Psychologia pozytywna: Terapeuci używają tej metody, aby podkreślić pozytywne aspekty relacji, zwiększając szczęście.

Terapia Imago: Ta metoda łączy techniki behawioralne i duchowe, zadając parom pytania typu „Dlaczego wybrałeś swojego partnera?”

Czy to zadziała dla naszego związku?

Sukces lub porażka zależy od stopnia, w jakim oboje partnerzy są gotowi zaangażować się w techniki i ćwiczenia terapii par. Jeśli jedno lub oboje nie chcecie w pełni zaangażować się i zapewnić zaangażowania w proces, terapia prawdopodobnie nie zadziała. Proces ten wymaga wysiłku obu stron. Ponadto oboje partnerzy muszą chcieć zmienić swoje zachowania. Wreszcie, dopasowanie między terapeutą, a pacjentami musi być wystarczająco dobre. 

Czego nie powinno się mówić terapeucie par? 

Istotne jest to aby czuć się komfortowo mówiąc wszystko swojemu terapeucie. Coś, co możesz uważać za nieistotne lub krępujące, może pomóc w odblokowaniu nowych spostrzeżeń. To, co powiesz terapeucie, jest chronione przez przepisy dotyczące prywatności, z wyjątkiem szczególnych przypadków, w których terapeuta może dowiedzieć się, że Ty lub ktoś inny jest w niebezpieczeństwie.

Inne czynniki to między innymi poziom stresu małżeńskiego. Poszukiwanie pomocy na wczesnym etapie związku, kiedy spory dopiero zaczynają się pojawiać, może ustalić podstawowe zasady i zapobiec problemom w przyszłości. Dobrym pomysłem może być również zapisanie się na poradnictwo przedmałżeńskie, jeśli jesteś zaręczona lub myślisz o małżeństwie.

Jeśli Twoja partnerka lub partner odmawia pójścia na terapię par, możesz rozważyć terapię indywidualną, aby rozwiązać własne problemy związane z relacją i nauczyć się zdrowych mechanizmów radzenia sobie ze stresem, dyskomfortem lub komunikacją.

Czy powinienem powiedzieć partnerce_owi, o czym mówię podczas terapii?

W porządku jest rozmawiać ze współmałżonkiem_ką o tym, o czym rozmawiasz podczas terapii. Może to pomóc im zrozumieć, z jakimi obszarami Twojego życia lub związku się zmagasz lub nad którymi pracujesz. Może nawet pokazać im, w jaki sposób terapia Ci pomaga i zainspirować ich do jej wypróbowania.

Alternatywne rozwiązania

Być może rozważaliście terapię par, ale nie jesteście w 100 procentach pewni, że jest ona dla was odpowiednia. Zanim zdecydujesz się na terapię relacji, możesz wypróbować kilka alternatyw.

Zaangażuj się w „randkę”

Czasami jesteśmy tak pochłonięci naszym zabieganym życiem, że zapominamy znaleźć czas dla naszych bliskich. Oto rozwiązanie. Wybierz cotygodniową randkę, którą Ty i Twój partner możecie poświęcić na wspólne spędzanie czasu. Możesz rozważyć rodzaje zajęć, które lubicie robić razem. Niezależnie od tego, czy oznacza to wyjście na kolację czy po prostu pozostanie w domu i przytulanie się przed telewizorem, zaznacz datę w kalendarzu i umówcie się.

Więcej bliskości

Brak fizycznej bliskości może prowadzić do tego, że oboje partnerzy czują się bardziej zestresowani i mniej związani. Badania wykazały, że więcej fizycznej bliskości w związku może otworzyć drzwi do bardziej pozytywnej komunikacji, a także zwiększyć ogólny poziom szczęścia. Warto również zauważyć, że seks może poprawić pamięć, a także wzmocnić układ odpornościowy. Jednak nigdy nie powinno się odczuwać presji związanej z seksem, bez względu na dynamikę związku. Ciągła i entuzjastyczna zgoda obojga partnerów jest niezbędna dla zdrowego życia seksualnego.

Zastanów się, czy to nie czas na bezpieczną przerwę

Jeśli problemy między Wami staną się zbyt przytłaczające, by sobie z nimi poradzić, być może nadszedł czas, aby zrobić sobie krótką przerwę. Chociaż może się to wydawać ostatecznością, zdecydowanie może to pomóc w związku, ujawniając, czy jesteście szczęśliwsi ze sobą, czy bez siebie. Nie ma ustalonej ilości czasu na przerwę; Ty i Twój partner możecie wspólnie decydować.

Jak mogą Ci pomóc specjaliści od zdrowia psychicznego

Licencjonowany terapeuta pomoże Ci nie tylko rozwiązać bezpośrednie problemy w związku, ale także stworzyć trwałe rozwiązania, które pomogą w komunikacji, interakcji i okazaniu miłości przez cały czas Twojej relacji. 

Zasługujesz na szczęście — pozwól sobie pomóc.

Dowody i badania dotyczące sukcesu poradnictwa w związku

Według badań terapia par skutecznie zmniejsza stres w związku, jednak jest ona praktykowana przez mniej niż jedną trzecią rozwodzących się par. Pary, które otrzymały leczenie, odnotowały znaczną poprawę w porównaniu z grupą, która nie zdecydowała się na terapię pod względem zadowolenia z relacji, pewności w związku i jakości relacji. Osoby w parach zgłaszały również znaczną poprawę ich indywidualnego funkcjonowania, w tym objawów depresji i lęku, funkcjonowania w pracy i jakości życia.

Jakie są korzyści z prowadzenia terapii par online?

Jeśli trudno Wam zdecydować się na pierwszy krok i umówić z terapeutą, możecie spróbować terapii on-line. Jest to wygodna opcja dla par, które chcą poprawić swoje relacje, zwłaszcza gdy znalezienie czasu w dwóch napiętych harmonogramach na osobistą terapię relacji może być trudne. Ponad to niekiedy łatwiej rozmawia nam się o trudnych relacjach lub problemach w zaciszu własnego domu.

Wniosek: Terapia par ma tendencję do tworzenia lepszego emocjonalnego samopoczucia indywidualnego i w związku.

Terapia par może uratować Twój związek z ukochaną osobą lub po prostu znacząco go poprawić. Czasem wystarczy jedna wizyta aby móc lepiej się zrozumieć. Niekiedy Pary odwiedzająnas raz w tygodniu, raz w miesiącu lub w formie interwencji, napotykając konkretne sporne kwestie do rozwiązania. Tak silna więź, jaką możesz mieć Ty i Twoja partner_ka, czasami po prostu może nie wystarczyć, aby przełamać niektóre z trudniejszych problemów. W takim przypadku porozmawiaj ze swoim partnerem_ką i zdecydujcie, czy terapia może być dla Was odpowiednia. Już dziś zrób pierwszy krok do satysfakcjonującego, pełnego miłości związku.

Pozdrawiamy, Holiteam



Holisens 2022. Wszystkie prawa zastrzeżone. Realizacja Sealan.



Holisens 2022. Wszystkie prawa zastrzeżone. Realizacja Sealan.