Godziny pracyPoniedziałek - Sobota 06:00 - 21:00DojazdFiltrowa 30/24, 02-080 Warszawa
kobieta-kryzys-psychologiczny-psycholog-kopia.jpg

1 lutego 2023 Bez kategorii

5 rzeczy do zrobienia, kiedy wszystko Cię przerasta.

W momentach szczególnego napięcia, kiedy borykamy się z czymś trudnym lub mamy kryzys psychologiczny, dobrze jest pamiętać o sytuacjach, które pokonałaś/pokonałeś w przeszłości. 

Kiedy masz poczucie, że już nie dajesz rady, rozważ poświęcenie czasu na aktywne wzmocnienie swojej odporności. Jeśli czujesz, że przekraczasz swoje granice, wiedz, że nie jesteś sam.

 

Oto pięć rzeczy, o których należy pamiętać w trudnych momentach życiowych:

1. Uznaj i doceń swoją siłę.

kobieta-podczas-terapii-psycholog-konsultacja-psychiatra-terapeuta-korzyściPomyśl o trudnej sytuacji, przez którą już przeszedłeś. Jesteś dużo silniejszy niż myślisz. Możesz pomyśleć o sobie jako o bohaterze książki i zobaczyć co udało Ci się przezwyciężyć.

Może to zająć trochę czasu ale dostrzeżesz, że masz zdolność do pokonywania trudności. 

Jeśli jest ktoś taki, rozważ skontaktowanie się z zaufaną osobą, która Cię wesprze w tym czasie. Najczęściej nie musisz przechodzić przez to sama ani polegać na własnych siłach.

2. Skup się na bieżącym dniu

Staraj się nie rozpamiętywać przeszłości ani nie martwić o jutro. Spróbuj skupić się na przetrwaniu tego jednego dnia — bez oceniania swojej sytuacji jako dobrej lub złej.

Badania pokazują, że praktykowanie świadomości chwili obecnej może zwiększyć odporność na stres i zdolności radzenia sobie.

Dzisiaj postaraj się nie rozmyślać o wszystkim, co poszło nie tak w twoim życiu. Po prostu bądź tu, w tej chwili. Możesz rozważyć wykonanie ćwiczeń oddechowych lub obserwację poszczególnych obszarów ciała.

3. Wiedz, że możesz znów być szczęśliwy/szczęśliwa

Wróć w myślach do najmilszego wspomnienia i odtwórz je w głowie. Pamiętaj, że to uczucie pochodzi od ciebie i może wrócić ponownie. Nadal możesz być szczęśliwy i będziesz. Trudne momenty i sytuacje przemijają.

4. Emocje są ulotne

To też minie. Chociaż to zdanie stało się frazesem, nadal jest tak samo prawdziwe jak zawsze. Dlatego tak często się je powtarza.

mężczyzna rozciągający się podczas treningu jogi i mindfulnessKiedy jesteśmy przytłoczeni emocjonalnie i psychicznie, wydaje się, że ból będzie trwał wiecznie. Możemy nadmiernie koncentrować się na problemie, pozwalając mu zajmować miejsce w naszych myślach.

Za miesiąc, a nawet za tydzień możesz mieć dystans do tej sytuacji i będziesz mógł skupić się na innych rzeczach. Spróbuj dać temu czas.

5. Natura leczy

Natura ma uspokajający wpływ na umysł i ciało. W miarę możliwości udaj się do parku z drzewami lub zbiornikiem wodnym. Badania z 2020 roku pokazują, że spędzanie czasu na łonie natury może zmniejszyć reakcję organizmu na stres oraz poprawić nastrój i poziom uważności.

Ćwiczenia fizyczne mogą zmniejszyć objawy depresji i pozytywnie wpłynąć na plastyczność mózgu. Sugeruje się, że następujące rodzaje ćwiczeń mogą być korzystne:

  • ćwiczenia aerobowe: spacery, jogging, pływanie
  • ćwiczenia oporowe: podnoszenie ciężarów
  • ćwiczenia umysł-ciało: joga, medytacja

Rozważ rozciąganie, spacer lub inną aktywność aby pobudzić swoje endorfiny.

 

Dlaczego czuję, że już nie dam rady?

Podczas chronicznego stresu twoje ciało uwalnia wysoki poziom kortyzolu, hormonu stresu, wprowadzając Cię w nieustanny stan „walki, ucieczki lub zamrożenia”. Przewlekły stres przyczynia się do zmian w mózgu, które mogą prowadzić do:

Dobrą wiadomością jest to, że objawy te można opanować, a nawet odwrócić. Możesz zacząć wspierać swoje ciało i umysł oraz zwiększać swoją odporność dzień po dniu poprzez:

  • wprowadzanie zmian w diecie
  • praktykowanie medytacji
  • rozpoczęcie aktywności fizycznej
  • zmienienie postrzeganie swojej sytuacji poprzez spotkania z terpaeutą
  • uzyskanie wsparcia lekami, często bardzo pomocnego, zwłaszcza na początku terapii

Kiedy szukać wsparcia

Jeśli masz trudności ze wstawaniem każdego dnia i nie widzisz wyjścia, pomyśl o zwróceniu się o pomoc. Terapeuta lub psychiatra może pomóc zidentyfikować niekorzystne wzorce myślowe i nauczyć Cię nowych umiejętności radzenia sobie.

Jeśli masz trudne do opanowania myśli i pilnie potrzebujesz kogoś, z kim możesz porozmawiać, skontaktuj się z nami lub innym specjalistą. Jeżeli jesteś w trudnej sytuacji finansowej, pomożemy znaleźć Ci odpowiednią formę wsparcia.

Kolejne kroki

Kiedy czujesz, że już nie dasz rady, postaraj się nabrać otuchy. Są rzeczy, które możesz zrobić zarówno krótkoterminowo, jak i długoterminowo, aby poczuć się lepiej. Zakwestionowanie swojego postrzegania okoliczności, spędzanie czasu na łonie natury i ćwiczenie uważności to tylko kilka sposobów na radzenie sobie.W międzyczasie rozważ skontaktowanie się z przyjacielem, terapeutą lub centrum kryzysowym w celu uzyskania wsparcia. Po prostu wiedz, że nie jesteś sam.

Życzymy spokojnego dnia,

Twój Zespół Holisens


stany-lękowe-lęk-atak-paniki-mężczyzna-psycholog.jpg

9 stycznia 2023 Bez kategorii

Zaburzenia lękowe, ataki paniki- pytania i odpowiedzi

Jeśli zmagasz się z niepokojem i lękiem, który narasta w środku, dobrze jest dowiedzieć się więcej na jego temat. Sama świadomość procesów, które zachodzą w organizmie podczas stanów lękowych pomaga w ich obniżeniu.

6 najczęstszych pytań na temat lęku i paniki zadawanych przez nasze Pacjentki oraz Pacjentów.

kobieta lęk atak paniki noc samaOto kilka odpowiedzi dla Ciebie.

Po pierwsze: czym jest zaburzenie lękowe uogólnione?

Stany lękowe charakteryzują się zamartwianiem i niepokojem, które mogą, ale nie muszą, koncentrować się na konkretnym zmartwieniu, wyzwalaczu lub stresie. Możemy czuć ciążący nam lęk bez wyraźnego powodu. Objawy te, mogą się nasilać lub ustępować w zależności od pory dnia.

Lęk i niepokój często są tak silne, że wywołują dezorientację oraz objawy fizyczne, jak ból w klatce piersiowej czy problemy układu pokarmowego. Lęk może także przeistoczyć się w intensywne napady lękowe, to epizody silnego niepokoju mogące trwać od kilku minut do godziny i więcej.

Objawy mogą się różnić w zależności od dnia i osoby oraz nakładać się na siebie. Ten stan może być długotrwały i sprawić duże trudności w codziennym funkcjonowaniu. Na szczęście istnieją sprawdzone metody, pozwalające zredukować lęk.

Pytania dotyczące lęku

  1. PYTANIE: Wydaje mi się, że tylko ja tego doświadczam. Czy to prawda?

ODP: Jeśli rozejrzymy się w przeciętnym autobusie, prawdopodobnie 2-3 osoby na jakimś etapie doświadczały zaburzeń lękowych. Około 7-10% ludzi w Polsce rozwinie stany lękowe w ciągu swojego życia.

Liczba ta wynosi ok 2,5 mln osób i stale się zwiększa. Na szczęście świadomość tej przypadłości również rośnie w społeczeństwie. Częściej o tym otwarcie rozmawiamy a dzięki temu łatwiej możemy uzyskać wsparcie i oswoić lęk.

mężczyzna lekarz psychiatra sesja terapeuta atak paniki

2. PYTANIE: Czy to jest uleczalne? Czy będę mieć zaburzenie lękowe na zawsze?

ODP.: Zaburzenia lękowe to długotrwała, przewlekła przypadłość, na którą istnieją jednak sprawdzone metody przeciwdziałania. Ponad połowa osób zgłaszających się na leczenie twierdzi, że ich zmartwienia zaczęły się w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania.Lęk najczęściej nie ustępuje samoistnie. W przypadku większości osób potrzebna jest interwencja i leczenie. W zależności od natężenia objawów, istnieje kila ścieżek pomocy, które wzajemnie się wspierają:

  1. Podnoszenie samoświadomości, medytacja, mindfulness, poszerzanie wiedzy na temat lęku i jego mechanizmów.
  2. Spotkania z terapeutą. Budują one świadomość i dają narzędzia do radzenia sobie z lękiem i jego stopniowego wygaszania.
  3. Spotkanie z psychiatrą, skorzystanie z pomocy leków. W przypadku cięższych stanów lękowych lub ataków paniki, leki mogą zapewnić dodatkowy komfort do przeprowadzenia terapii. Kiedy terapia zaczyna przynosić efekty, stopniowo możemy obniżać dawkę podawanych leków.

Niekiedy proces “schodzenia” z leków może nie udać się za pierwszym razem. Bywa, że osoby dotknięte stanami lęku i niepokoju przyjmują leki przez wiele lat. 

 

  1. PYTANIE: Jak wygląda atak nerwicy lękowej?

ODP:  Atak nerwicy charakteryzuje się pojawieniem silnego lęku, który przekłada się na trudności z oddychaniem, przyspieszonym biciem serca i drżeniem rąk lub całego ciała. Towarzyszy mu często uczucie odrealnienia i kłopoty z mową.

Osoba doświadczająca ataku lękowego może mieć wrażenie, że ten stan się nie skończy, i że nikt nie jest w stanie jej pomóc. Może występować uczucie zbliżającej się śmierci lub uczucie, że traci się rozum. Podczas ataku lękowego postaraj sobie uświadomić, że to jest ten stan, że ten stan minie, oraz że wiele osób cierpi na podobne zaburzenia. 

4. PYTANIE: Dlaczego cierpię na zaburzenia lękowe?

ODP:  Możesz doświadczyć lęku na każdym etapie życia, przyczyny lęku są złożone i mogą wystąpić na skutek:

  • problemów rodzinnych, finansowych, towarzyskich lub zawodowych
  • problemów zdrowotnych związanych między innymi z tarczycą, chorobą Alzheimera, Parkinsona czy cukrzycą
  • stresujących bieżących sytuacji jak zmiana szkoły lub pracy, narodziny dziecka, rozwód, śmierć bliskiej osoby, wypadku lub doświadczenia przemocy
  • nadużywania alkoholu, narkotyków lub leków
  • uwarunkowań osobowościowych jak perfekcjonizm, wysoka wrażliwość czy potrzeba kontroli
  • trudnej, niestabilnej sytuacji w dzieciństwie lub w przeszłości jak śmierć rodzica, przemoc emocjonalna i fizyczna  w domu, wykorzystywanie, nadmierne oczekiwania lub brak zainteresowania bliskich
  • uwarunkowań genetycznych 

 

5. PYTANIE: Jak leczyć zaburzenia lękowe?

ODP: Istnieje wiele narzędzi leczenia zaburzeń lękowych, oto kilka najbardziej sprawdzonych metod:

  • Psychoterapia- Terapeuta i psycholog posiadają zestaw narzędzi, dzięki którym Twój lęk będzie się obniżał. Regularne spotkania terapeutyczne wyposażą Cię w wiedzę i pomogą zminimalizować lęk i przywrócić spokój w Twoim życiu
  • Farmakoterapia- W przypadku silnego lęku, Lekarz psychiatrii wyposaży Cię w leki działające krótko i długofalowo. Dzięki temu łatwiej będziesz mogła/mógł skupić się na wprowadzaniu w życie pozostałych technik redukcji lęku. 
  • Relaksacja – znajdź czas na odpoczynek i zdrowy sen. Wykorzystaj techniki relaksacyjne jak medytacja czy praktyka uważności, ćwiczenia oddechowe
  • Postaraj się nie wprowadzać istotnych, stresujących zmian w swoim życiu w okresach wzmożonego lęku.kobieta joga relaks spokój medytacja mindfulness
  • Styl życia – aktywności fizyczna, zdrowe odżywianie, 
  • Przeżywaj i wyrażaj emocje – nie tłum w sobie gniewu, niepewności i frustracji. Bądź blisko ludzi, na których Ci zależy. Jeśli czujesz potrzebę, rozmawiaj o swoich problemach.
  • Unikaj używek, alkohol i narkotyki potrafią na krótką chwilę stłumić lęk, który wraca ze zwielokrotnioną siłą

 

6. PYTANIE:Jakie leki na stany lękowe?

ODP: Leki mogą stanowić dopełnienie psychoterapii, która pozostaje jedną z kluczowych metod leczenia zaburzeń psychicznych z grupy zaburzeń lękowych.

  • Do leków przeciwlękowych możemy zaliczyć między innymi inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny czyli leki antydepresyjne. Ich zalety to skuteczne działanie przeciwlękowe i brak działania uzależniającego, uzyskanie efektów wymaga jednak dłuższej terapii. (citalopram, sertralina, paroksetyna)
  • Benzodiazepiny– są to leki o wysokiej skuteczności jednak krótkotrwałym działaniu. Mogą pomóc nawet kilkanaście minut po zastosowaniu. Stosowanie tych leków wiąże się jednak z dużym ryzykiem uzależnienia oraz ciągłą potrzebą zwiększania dawki, gdyż organizm się do nich przyzwyczaja. Należy je stosować zgodnie ze ścisłymi zaleceniami psychiatry.(lorazepam czy alprazolam)
  • Innym lekiem stosowanym w przypadku zaburzeń lękowych  jest pregabalina, która ma dobrą skuteczność w określonych typach lęku. Jej działanie jest zauważalne już po tygodniu stosowania. Może być przepisana krótko lub długoterminowo. Jest lekiem stosunkowo bezpiecznym i nie powinna powodować uzależnienia.
  • W przypadku mniej nasilonych objawów stosuje się również, hydroksyzynę, buspiron lub leki ziołowe jako uzupełnienie terapii.

Do stanów lękowych należy podejść całościowo, nie ograniczając się do jednej formy pomocy. Wszystkie metody powinny się wzajemnie wspierać. Jeśli czujesz, że temat zaburzeń lękowych dotyka Ciebie lub kogoś z Twoich bliskich, sięgnij po specjalistyczne wsparcie. To można i należy leczyć. Jest to rozpoznana i częsta przypadłość, nie jesteś z tym sama/sam. Im wcześniej rozpoczniesz terapię, tym szybciej złagodzisz stany lękowe. 

Życzymy spokojnego dnia,

W razie potrzeby, jesteśmy do dyspozycji,

Zespół Holisens

 


mężczyzna-podczas-wizyty-u-psychologa-diagnoza-depresji.jpg

29 grudnia 2022 Bez kategorii

10 objawów depresji

Zastanawiasz się, czy możesz mieć depresję lub czy cierpi na nią ktoś z Twoich bliskich? Poznanie typowych objawów depresji może pomóc ci dowiedzieć się, co robić dalej.

Depresja to stan zdrowia, który często jest źle rozumiany. Jeśli masz depresję, możesz odczuwać rozpacz, która uniemożliwia ci cieszenie się czynnościami, które kiedyś lubiłeś, mieć problemy ze snem i podejmowaniem decyzji. Możesz również odczuwać objawy fizyczne, takie jak zmęczenie.

Chociaż ponad 264 miliony ludzi na całym świecie żyje z depresją, może ona wyglądać inaczej w zależności od osoby. Czasami diagnoza może być trudna, ponieważ ludzie doświadczają różnych objawów i różnych rodzajów depresji.

Jeśli czujesz się przygnębiony, znajomość typowych objawów i skutków depresji może pomóc Ci zorientować się, czy doświadczasz czegoś więcej niż obniżony nastrój.depresja lęk pomoc kobieta terapeutka

10 częstych objawów depresji

Jeśli masz objawy — takie jak obniżony nastrój, utrata zainteresowania i problemy ze snem — przez większą część dnia przez ponad 2 tygodnie, możesz mieć do czynienia z depresją.

Dwie osoby, u których zdiagnozowano ten sam rodzaj depresji, nie będą miały dokładnie takich samych objawów, istnieje jednak kilka powszechnych objawów depresji.

Oto 10 najbardziej powszechnych objawów depresji:

  1. Utrzymujący się obniżony nastrój

Wielu z nas od czasu do czasu czuje się przygnębionych, ale kiedy to uczucie po prostu nie znika, może to oznaczać, że doświadczasz depresji.

Możesz mieć wrażenie, że ciągle jesteś nie w humorze. Często zdarza się, że wraz z depresją występują objawy lękowe, a także poczucie zbliżającej się katastrofy (rodzinnej, zdrowotnej, finansowej itp.) Czasami osoby z depresją opisują siebie jako odrętwiałe. Mogą mieć trudności z wyrażeniem emocjonalnej odpowiedzi na rzeczy, które im się przytrafiają — czy to dobre, czy złe.

  1. Utrata zainteresowania lub przyjemności z rzeczy, które kiedyś sprawiały Ci przyjemność

„Jaki jest sens?” i „Po co się męczyć?” Praca, zajęcia towarzyskie, a nawet proste prace domowe mogą wydawać Ci się bezcelowe. Jeśli masz depresję, rzeczy które zazwyczaj lubisz mogą przestać sprawiać Ci przyjemność. Zebranie energii do ich wykonania może być dla ciebie wyzwaniem lub po prostu nie masz na to ochoty.

  1. Poczucie winy, beznadziei lub bezwartościowości

kobieta depresja grafika lęk choroba

Wiele osób z depresją może odczuwać przytłaczające poczucie winy z powodu przeszłych działań lub wydarzeń, a nawet poczucie winy z powodu depresji. Możesz również odczuwać niską samoocenę i niechęć do samego siebie. Możesz także czuć się tak, jakby nie było nic, co możesz zrobić, aby poczuć się lepiej.

  1. Utrata popędu seksualnego

Kiedy jesteś w depresji, twoja ochota na seks może słabnąć. Możesz zacząć się zastanawiać, co się stało z twoim popędem seksualnym. Może to prowadzić do większego poczucia winy, zwłaszcza jeśli twój partner ma trudności ze zrozumieniem, dlaczego nie chcesz już tego rodzaju intymności. Według badania z 2018 r. trudności z funkcjami seksualnymi są częstym objawem depresji.

Naukowcy odkryli, że 62,5% mężczyzn, którzy wzięli udział w badaniu, miało problemy z funkcjonowaniem seksualnym.

mężczyzna depresja terapeuta diagnoza

  1. Zmniejszona energia, uczucie zmęczenia lub spowolnienia.

Większość ludzi myśli o psychicznych i emocjonalnych objawach depresji, ale może ona również powodować objawy fizyczne. Te objawy fizyczne często naśladują inne schorzenia. Wiele osób może odczuwać niski poziom energii i zmęczenie. Może to być wycieńczenie, które po prostu nie ustępuje pomimo wystarczającej ilości snu.

Jeśli jesteś w depresji, możesz również mieć wrażenie, że wszystko dzieje się w zwolnionym tempie, ale nadal nie możesz nadążyć z powodu przytłaczającego psychicznego i fizycznego wyczerpania. Jeśli doświadczasz katatonii z depresją, możesz czuć się zablokowany lub w ciągłym stanie „zatrzymania”, co może zaalarmować osoby wokół ciebie.

  1. Trudności z koncentracją, zapamiętywaniem lub podejmowaniem decyzji

Twoja zdolność koncentracji może zostać osłabiona, gdy pojawia się depresja. Możesz mieć wrażenie zamglenia lub martwić się, że tracisz zdolność „prostego myślenia”. Możesz także zapomnieć o ważnych spotkaniach lub zadaniach związanych z pracą i mieć problemy z podejmowaniem nawet prostych decyzji.

  1. Kłopoty ze snem

Depresja może spowodować radykalną zmianę nawyków związanych ze snem. Możesz cierpieć na bezsenność. Możesz nie być w stanie zasnąć tak łatwo jak kiedyś lub budzić się wyjątkowo wcześnie. Twój sen może być również zakłócony, powodując budzenie się przez całą noc.

Zamiast niezdolności do spania, możesz rozwinąć hipersomnię (inaczej zaspanie). Możesz spać bez przerwy przez 10 godzin i nadal nie czuć się dobrze wypoczętym. Wszelkie problemy ze snem mogą prowadzić do problemów z nadążaniem za codziennymi zadaniami.

  1. Zmiany apetytu lub masy ciała

Depresja może często powodować zmiany w wadze i nawykach żywieniowych. Niektórzy ludzie mogą mieć zwiększony apetyt, podczas gdy inni tracą ochotę na jedzenie. Możesz także przytyć lub schudnąć bez wysiłku.

  1. Niepokój lub drażliwość

Depresja jest wyczerpująca dla umysłu i ciała. Możesz rozwinąć niską tolerancję na zachowania innych ludzi, stając się drażliwy lub porywczy. Czasami możesz nieoczekiwanie wybuchnąć na bliskich, a potem czuć się winnym z tego powodu.

Możesz również czuć się niespokojny. Może to prowadzić do przeskakiwania od jednej myśli do drugiej lub od jednego działania do drugiego. Możesz być niespokojny i nawet tego nie zauważyć.

  1. Myśli lub próby samobójcze

Jeśli jesteś w depresji, możesz zacząć mieć myśli o tym, że nie chcesz już żyć. To poważny objaw, który oznacza, że ​​czas szukać pomocy. Myśli samobójcze pojawiają się, gdy ktoś myśli o zakończeniu swojego życia. Może to wyglądać jak rysowanie lub pisanie o samobójstwie, zamykanie kont w mediach społecznościowych lub żegnanie się z bliskimi.kobieta depresja

Kiedy udać się do lekarza

Skąd wiesz, kiedy nadszedł czas, aby umówić się na wizytę u psychiatry lub psychoterapeuty, aby omówić objawy?

Krótka odpowiedź. Jeśli twoje objawy są niepokojące lub zakłócają twoją pracę, życie rodzinne lub towarzyskie.

Jeśli uważasz, że możesz mieć depresję, ale nadal nie masz pewności, dostępne są narzędzia online, które mogą pomóc w ustaleniu punktu wyjścia. Wszelkie objawy depresji są wystarczającym powodem, aby porozmawiać z pracownikiem służby zdrowia. Oznaki depresji mogą również wystąpić w przypadku innych schorzeń, dlatego dobrym pomysłem jest ich wcześniejsze wykluczenie.

Jeśli otrzymasz diagnozę depresji, nie jesteś sam. Istnieje wiele opcji leczenia, które pomogą Ci poczuć się lepiej.

Życzymy spokojnego dnia. Zespół Holisens


psycholog-psychiatra-depresja-lęk-1.jpg

5 grudnia 2022 Bez kategorii

Kiedy udać się po wsparcie psychiatry?

Psychiatra to lekarz medycyny, który może diagnozować i leczyć stany psychiczne, emocjonalne i behawioralne. Psychiatra może przepisywać leki i zabiegi medyczne oraz wystawiać zwolnienia.

Czym zajmuje się psychiatra?

Psychiatra to lekarz będący ekspertem w dziedzinie psychiatrii. Psychiatra zajmuje się diagnostyką, leczeniem i profilaktyką zaburzeń psychicznych, emocjonalnych i behawioralnych.

Jaka jest różnica między psychiatrą a psychologiem?

Psychologowie leczą choroby psychiczne za pomocą psychoterapii. Psycholog w odróżnieniu od psychiatry nie może przepisywać leków.

skupiony mężczyzna w okularach słuchający psychiatryPsychiatrzy zazwyczaj leczą bardziej złożone schorzenia psychiczne, zwłaszcza te, które wymagają leków, leczenia lub hospitalizacji. Psychiatra bardzo często ściśle współpracuje z psychologiem lub psychoterapeutą podczas procesu pracy z Pacjentem. Zakres działania i pomocy tych specjalistów uzupełnia się wzajemnie.

Spotkania z psychologiem zazwyczaj są częstsze niż z psychiatrą. Psycholog lub psychoterapeuta omawia na bieżąco to z czym zmaga się pacjent, psychiatra natomiast czuwa nad stanem pacjenta podczas wizyt kontrolnych. Często w znacznym stopniu posiłkując się wywiadem i opisem psychologa prowadzącego.

Współpraca psychologa i terapeuty z psychiatrą jest bardzo istotnym elementem szybkiej poprawy stanu zdrowia Pacjenta.

Co robi psychiatra?

Psychiatra ocenia, diagnozuje i leczy zaburzenia psychiczne, emocjonalne i behawioralne.

Psychiatrzy są lekarzami i mogą zlecać lub przeprowadzać różne testy medyczne i psychologiczne. Testy te, w połączeniu z rozmowami na temat objawów oraz historii medycznej i rodzinnej, umożliwiają psychiatrom diagnozowanie schorzeń psychicznych.

Psychiatrzy opracowują również zindywidualizowane plany leczenia, które mogą obejmować psychoterapię, leki i inne zabiegi medyczne.

Co leczy psychiatra?

smutna kobieta siedząca z podkulonymi nogami i rozwianymi włosami

Psychiatrzy mogą diagnozować i leczyć wiele rodzajów schorzeń, w tym:

Jakie metody leczenia stosują psychiatrzy?

Psychiatrzy stosują i przepisują różne metody leczenia, w tym:

  • Psychoterapia
  • Leki
  • Inne metody leczenia, takie jak przedczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS).

Leczenie chorób psychicznych jest bardzo indywidualne dla każdej osoby, często obejmuje ono kombinację terapii.

Psychoterapia

Psychoterapia, to leczenie polegające na rozmowie ze specjalistą zdrowia psychicznego, terapeuta pomaga zidentyfikować i przepracować czynniki, które wpływają zdrowie psychiczne. Oprócz rozmowy, terapeuci stosują w razie potrzeby pomoce diagnostyczne w postaci różnego rodzaju testów.

Celem psychoterapii jest wyeliminowanie lub kontrolowanie niesprawnych lub niepokojących wzorców myślowych i behawioralnych w celu poprawy funkcjonowania pacjenta. Psychoterapia może być krótkoterminowa lub długoterminowa, w zależności od objawów i stanu.

mężczyzna i kobieta siedzący na fotelach w podczas sesji w gabinecie psychiatrycznymIstnieje kilka rodzajów psychoterapii, w tym:

  • Terapia poznawczo-behawioralna (CBT).
  • Terapia interpersonalna (IPT).
  • Terapia poznawcza oparta na uważności (MBCT).
  • Dialektyczna terapia behawioralna (DBT).
  • Terapia rozwiązywania problemów (PST).
  • Terapia psychodynamiczna.

Leki

Psychiatrzy mogą przepisać leki pomagające w leczeniu chorób psychicznych. Leki te działają na zmianę sygnalizacji chemicznej i komunikacji w mózgu, co może zminimalizować niektóre niepokojące lub doskwierające objawy.

Psychiatrzy często przepisują leki w połączeniu z psychoterapią.

Klasy leków, które zwykle przepisują psychiatrzy, obejmują:

  • Leki przeciwdepresyjne
  • Leki przeciwpsychotyczne
  • hipnotyczne
  • Stabilizatory nastroju
  • Środki uspokajające i przeciwlękowe
  • Stymulanty
  • Ketamina
  • Inne zabiegi

Kiedy powinienem zobaczyć się z psychiatrą?

Określenie terminu wizyty u psychiatry często wymaga szczerej samooceny objawów i codziennych doświadczeń. Chociaż nie powinieneś próbować samodzielnie diagnozować żadnych konkretnych schorzeń psychicznych, możesz uświadomić sobie i odnotować zachowania, emocje i wzorce myślowe, które są niezdrowe i zakłócają Twoje codzienne życie.

Chociaż szukanie pomocy w przypadku problemów ze zdrowiem psychicznym może być trudne i przytłaczające, jest to konieczne. Choroby psychiczne są bardzo powszechne, a zdrowie psychiczne jest tak samo ważne jak zdrowie fizyczne.

Jeśli korzystasz z pomocy terapeuty, może Cię on skierować do psychiatry. Jeśli będzie to Twoja pierwsza wizyta związana ze zdrowiem psychicznym, możesz udać się bezpośrednio do psychiatry w celu diagnozy i uzyskania planu leczenia.

Epizody pogorszenia stanu zdrowia psychicznego mogą pojawiać się losowo, rzadko lub być stałe. Ważną rzeczą do zapamiętania jest to, że jeśli negatywnie wpływają na jakość życia, jest to wyraźny znak, że powinnaś / powinieneś szukać pomocy.

mężczyzna na fotelu w gabinecie psychiatrycznym

Jeśli masz którykolwiek z poniższych objawów lub doświadczeń, możesz rozważyć wizytę u psychiatry lub poinformowanie o tym swojego lekarza pierwszego kontaktu:

  • Niezdolność do zarządzania lub kontrolowania swoich emocji.
  • Ciągłe lub częste epizody złości.
  • Nadmierne lub irracjonalne obawy.
  • Angażowanie się w ryzykowne zachowania.
  • Nadmierne zmartwienie i/lub smutek.
  • Znaczące zmiany we wzorcach snu.
  • Stosowanie substancji psychoaktywnych.
  • Zaburzenia odżywiania.
  • Spadek wydajności w szkole lub pracy.
  • Wycofanie się z sytuacji społecznych.
  • Myśli o samookaleczeniu.

Pamiętaj, że posiadanie lub szukanie pomocy w przypadku choroby psychicznej nie jest wstydem. Im szybciej zwrócisz się o pomoc i leczenie, tym szybciej poczujesz się lepiej.

Czego mogę się spodziewać podczas wizyty u psychiatry?

Aby jak najlepiej wykorzystać wizytę u psychiatry, warto się do niej przygotować. Sposoby przygotowania obejmują:

Przynieś listę najważniejszych kwestii, które chcesz omówić ze swoim psychiatrą.

  • Omów nowe objawy lub zmiany w istniejących lub wcześniejszych objawach. Rozważ prowadzenie codziennego dziennika objawów, aby łatwiej było śledzić, jak objawy się zmieniają lub wpływają na jakość życia.
  • Omów wszelkie zmiany w swoim ogólnym stanie zdrowia fizycznego.
  • Omów historię chorób fizycznych i psychicznych swojej rodziny.
  • Podziel się ze swoim psychiatrą, jak postrzegają cię inni, zwłaszcza rodzina, przyjaciele i współpracownicy, którym naprawdę na tobie zależy.
  • Przynieś listę wszystkich aktualnie przyjmowanych leków i substancji. Uwzględnij leki na receptę; Leki bez recepty; wszelkie witaminy, suplementy i produkty ziołowe.
  • Bądź szczera / szczery, nie zatajaj faktów lub swoich obaw przed psychiatrą lub psychologiem. Im bardziej się otworzysz tym celniejszą uzyskasz pomoc.

Jakie pytania zadać psychiatrze?

Pomocne może być zadawanie psychiatrze następujących pytań podczas wizyty:

  • Jaka jest moja diagnoza i jak do niej doszedłeś?Psycholog słucha swojego pacjenta i zapisuje notatki, zdrowie psychiczne i koncepcję poradnictwa
  • Jakie masz doświadczenie w leczeniu mojego schorzenia?
  • Jakie są moje możliwości leczenia?
  • Kiedy mogę spodziewać się poprawy?
  • Skąd będę wiedzieć, że czuję się lepiej?
  • Co powinienem zrobić, jeśli czuję się gorzej?
  • Z kim mam się skontaktować w nagłym przypadku związanym z moim stanem?
  • Jakie są skutki uboczne mojego leku?
  • Czy będziesz współpracować z moimi innymi lekarzami / terapeutami?

Chociaż uznanie i szukanie pomocy w przypadku zaburzeń zdrowia psychicznego może być przytłaczające, często bywa koniecznością. Bardzo często również przynosi szybkie efekty i złagodzenie objawów, zwłaszcza przy wczesnym rozpoznaniu.

Psychiatra może postawić trafną diagnozę i zaproponować plan leczenia. Psychiatrzy i psychoterapeuci są ekspertami w swojej dziedzinie i mają aktualną wiedzę na temat badań, leków i ścieżek terapeutycznych, które mogą Ci pomóc. Twój psychiatra będzie z tobą współpracował, aby ustalić najlepszy dla ciebie plan leczenia.

Dobrego dnia,

Zespół Holisens


rozwój-relacje-kobieta-szczęście-spokój.jpg

30 listopada 2022 Bez kategorii

Jak mieć zdrowe relacje ze sobą?

Czym są relacje ze sobą?

Twoja relacja z samym sobą obejmuje między innymi samoświadomość, samoakceptację i troskę o siebie. Wpływa na twoje zdrowie psychiczne i emocjonalne oraz twoje więzi z innymi ludźmi. Zdrowa relacja z samym sobą może poprawić zdrowie psychiczne, relacje, a nawet wydajność pracy.

Kiedy jesteś w zdrowej relacji ze sobą, wykorzystujesz swoje mocne strony i możliwości. Cenisz to, kim jesteś i czego doświadczyłeś. Dbasz o swoje zdrowie fizyczne, psychiczne i społeczne.

kobieta podlewająca kwiat na którym siedzi rozwój

4 sposoby na zbudowanie zdrowej relacji ze sobą:

Co jeśli nie masz jeszcze silnej relacji ze sobą lub chcesz ją poprawić? Oto cztery strategie, które mogą pomóc ci lepiej dogadać się ze sobą.

1. Spróbuj zbudować zdrowy wewnętrzny dialog

Twój „wewnętrzny dialog” to sposób, w jaki rozmawiasz ze sobą. Zdrowy lub pozytywny dialog wewnętrzny buduje pewność siebie i pomaga radzić sobie z lękiem i depresją. Niezdrowy dialog wewnętrzny może zwiększyć poczucie wstydu lub podsycić negatywne myślenie.

Aby pielęgnować zdrowy wewnętrzny dialog, zastanów się nad tym, jak rozmawiasz ze sobą w ciągu dnia. Czy jesteś miły? Czy koncentrujesz się na rzeczach, które idą źle, czy na rzeczach, które idą dobrze? Następnie spróbuj pomyśleć o wdzięczności. Skupienie się na tym, co idzie dobrze w twoim życiu, może pomóc ci rozwinąć ogólną praktykę wdzięczności.

To naturalne, że od czasu do czasu pojawiają się negatywne myśli, zmartwienia lub nawet stany depresyjne. Pomocne może być szukanie dowodów, które zaprzeczają Twoim negatywnym myślom.

2. Określ swoje mocne strony i możliwości

Docenianie swoich mocnych stron może pomóc ci zbudować pewność siebie. Zaakceptowanie tego, że masz możliwości rozwoju, może pomóc ci być dla siebie łagodnym i wyrozumiałym.

świadoma kobieta przytulająca swoje odbicie w lustrze

Spróbuj napisać listę swoich mocnych stron. Jeśli jest to trudne, zastanów się nad zapytaniem wspierających przyjaciół i członków rodziny, co w tobie widzą. Mentor, trener lub psycholog może pomóc ci zidentyfikować twoje unikalne cechy i dowiedzieć się, jak pracować nad rozwijaniem dodatkowych umiejętności.

3. Spędzanie czasu w samotności

Czas spędzony w samotności może pomóc w stworzeniu przestrzeni do samooceny i pracy wewnętrznej. Możesz skoncentrować się na identyfikacji:

  • podstawowych przekonań
  • sympatii i antypatii
  • aktualnych wyzwań
  • życiowych celów

Dla każdego “czas dla siebie” może wyglądać inaczej. Może znajdziesz godzinę na przerwę na kawę, długą kąpiel lub spacer. Być może zdecydujesz się wziąć udział w wydarzeniu sportowym. Może włączasz swój ulubiony podcast i posprzątasz w domu.

4. Staraj się dbać o swoje potrzeby

Szacunek do siebie jest bardzo istotny, aby mieć zdrowe relacje ze sobą i innymi.  Dbanie o siebie może wyglądać następująco:

  • spożywanie pokarmów bogatych w składniki odżywcze
  • aktywność fizyczna
  • poprawa higieny snu
  • udział w kursie lub znalezienie nowej pracy
  • spędzanie czasu z bliskimi
  • pisanie dziennika
  • praktyka technik relaksacyjnych
  • szukanie profesjonalnego wsparcia

Kiedy szukać pomocy?

Rozważ skorzystanie z pomocy psychologa, jeśli masz trudności z nawiązaniem pełnej empatii relacji ze sobą lub jeśli doświadczyłeś niekorzystnych okoliczności, które mogą wymagać pomocy z zewnątrz.

Terapeuta może pomóc ci rozwinąć umiejętności radzenia sobie i zidentyfikować sposoby rozwijania wdzięczności, samoświadomości i współczucia dla siebie.

4 powody, dla których twoja relacja z samym sobą ma znaczenie

  1. Lepsze relacje z innymi

To, jak siebie postrzegasz i traktujesz, wpłynie na to, jak odnosisz się do wszystkich wokół. Ludzie, którzy kochają i troszczą się o siebie, częściej kochają i troszczą się o przyjaciół, rodzinę czy związek z partnerem lub partnerką. Ci, którzy mają współczucie dla własnych błędów, mogą łatwiej okazywać współczucie innym. Wiedza o tym, jak powinieneś być traktowany, zmniejsza prawdopodobieństwo pozostawania w niezdrowych związkach lub rozwijania cech współzależności.

  1. Poprawa zdrowia psychicznego

kobieta i mężczyzna podlewający konewką rozwój świadomośćBadania pokazują, że pozytywne relacje z samym sobą wiążą się z lepszym zdrowiem psychicznym. Naukowcy, którzy badali uczniów w wieku od 15 do 21 lat, odkryli, że wysoka samoocena i dobre zdrowie psychiczne idą w parze. Inne badanie przeprowadzone na studentach uniwersyteckich wykazało podobne wyniki. Uczestnicy, którzy doświadczali lęku, depresji lub zgłaszali uczucie „poza kontrolą”, byli w stanie poprawić swoje zdrowie psychiczne, koncentrując się na rozwijaniu poczucia własnej wartości i pewności siebie.

  1. Większa produktywność

Lubienie i akceptowanie siebie może mieć również pozytywny wpływ na poziom produktywności. Badanie opublikowane w 2018 roku ujawniło, że uczniowie o wysokiej samoocenie mieli lepsze wyniki w nauce. Pozytywne emocje mogą zwiększyć twoją energię. Ponadto identyfikacja poprzez samoświadomość tego, w czym jesteś dobry, może pomóc w opracowaniu skutecznych procesów wykonywania zadań. Kiedy zrozumiesz swoje możliwości rozwoju, możesz pracować nad ich przezwyciężeniem lub powstrzymaniem ich przed przeszkadzaniem w pracy.

  1. Lepsze rozwiązywanie problemów

Czasami zagrożenia lub problemy mogą wydawać się przytłaczające, ponieważ potajemnie wierzysz, że sobie z nimi nie poradzisz. Jeśli nie rozumiesz swoich mocnych stron lub nie ufasz sobie w robieniu trudnych rzeczy, bardziej prawdopodobne jest, że wpadniesz w stan nerwowy lub paniczny, gdy pojawi się problem. Kiedy masz zdrowy związek ze sobą, bardziej prawdopodobne jest, że wiesz, jakie masz możliwości i rozumiesz, jak dbać o siebie w trudnych momentach. Możesz rozwinąć poczucie, że poradzisz sobie z przeszkodami i wyzwaniami.

Od Holisens

Zdrowa relacja z samym sobą może pomóc ci lepiej radzić sobie z wyzwaniami życiowymi i problemami ze zdrowiem psychicznym. Może również poprawić relacje społeczne i wydajność pracy. Praktykowanie pozytywnego wewnętrznego dialogu, odnajdywanie swoich mocnych stron, znajdowanie czasu dla siebie na pracę wewnętrzną i praktykowanie dbania o siebie może pomóc w poprawie relacji z nie tylko z samym sobą ale i Twoim otoczeniem

Dobrego dnia!

Zespół Holisens


kobieta-wypalenie-zawodowe-stres-zmęczenie1.jpg

17 października 2022 Bez kategorii

Wypalenie Zawodowe

Co to znaczy być wypalonym zawodowo?

Każdy z nas, od czasu do czasu, doświadcza w swoim życiu stresu i zmęczenia, związanego z pracą, jest to rzecz jak najbardziej naturalna i na ogół przemija z czasem, za pomocą odpowiedniej ilości snu, dobrego wypoczynku czy wraz z poradzeniem sobie z sytuacją, będącą źródłem niepokoju.

Zdarza się jednak, że wyczerpanie utrzymuje się, a wraz z nim zanika niegdyś obecne zainteresowanie zawodem, jak i satysfakcja z wykonywanej pracy. Może to być spowodowane coraz bardziej powszechnym problemem społecznym, znanym jako syndrom wypalenia zawodowego. Wypalenie zawodowe jest szczególnym rodzajem stresu związanego z pracą – stanem fizycznego lub emocjonalnego wyczerpania, który obejmuje również poczucie zmniejszonego spełnienia i utraty tożsamości osobistej.

Jak objawia się wypalenie zawodowe?

Chociaż u każdego objawy mogą wyglądać nieco inaczej, do najczęstszych symptomów wypalenia zawodowego zaliczane są:

  • Nieustanny stres – wyzwania powodują lęk, zamiast motywować, niewykonane zadania i wszelkie interakcje przytłaczają, powodując niemożliwe do rozluźnienia napięcie.
  • Spadek zainteresowania – dawniej pasjonująca praca traci swój urok, zaczyna nudzić.
  • elegancka kobieta wypalona zawodowo leżąca na biurkuZmiany w nastroju – ciągłe przygnębienie, frustracja, cyniczny stosunek do zawodu i otoczenia
  • Obniżona samoocena – niedocenianie swoich kompetencji, sukcesów, brak wiary w samego siebie.
  • Depersonalizacja – poczucie bycia oderwanym od swojego ciała, umysłu. 
  • Przewlekłe zmęczenie – brak energii, przeszkodą stają się nawet najprostsze, fizycznie niewyczerpujące czynności, obniżona produktywność.
  • Problemy ze snem – bezsenność, trudność w zasypianiu, wstawaniu rano, lekki, nieprzynoszący wytchnienia sen.
  • Problemy z koncentracją – nieumiejętność skupienia się, zapamiętywania informacji.
  • Dolegliwości psychosomatyczne – bóle głowy, brzucha, duszności.
  • Smutek
  • Choroby sercowo-naczyniowe
  • Cukrzyca

Postaraj odpowiedzieć sobie na pytanie:

  • Czy stałeś się cyniczny lub krytyczny w pracy?
  • Czy masz problemy z rozpoczęciem pracy?
  • Czy stałeś się drażliwy lub niecierpliwy wobec współpracowników, klientów?
  • Czy brakuje Ci energii, aby być konsekwentnie produktywnym?
  • Czy trudno Ci się skoncentrować?
  • Brakuje Ci satysfakcji ze swoich osiągnięć?
  • Czy czujesz się rozczarowany swoją pracą?
  • Czy używasz jedzenia, narkotyków lub alkoholu, aby poczuć się lepiej lub po prostu nie czuć?
  • Czy twoje nawyki snu się zmieniły?
  • Czy niepokoją Cię niewyjaśnione bóle głowy, problemy z żołądkiem lub jelitami lub inne dolegliwości fizyczne?

Jeśli odpowiedziałeś twierdząco na którekolwiek z tych pytań, być może doświadczasz wypalenia zawodowego. Rozważ rozmowę z lekarzem lub terapeutą.

 

Możliwe przyczyny wypalenia zawodowego

Wypalenie zawodowe może wynikać z różnych czynników, w tym:

mężczyzna przy biurku w pracy wypalony zawodowo

  • Brak kontroli.
  • Niemożność wpływania na decyzje, które wpływają na Twoją pracę – takie jak harmonogram, zadania lub obciążenie pracą.
  • Brak zasobów potrzebnych do wykonywania swojej pracy.
  • Niejasne oczekiwania dotyczące pracy.
  • Dysfunkcyjna dynamika miejsca pracy.
  • Skrajne aktywności. Praca monotonna lub chaotyczna.
  • Brak wsparcia społecznego.
  • Brak równowagi między życiem zawodowym a prywatnym.

Zapobieganie wypaleniu zawodowemu

Jeżeli zauważasz u siebie tylko niektóre z objawów wypalenia

 zawodowego lub obawiasz się spotkania z tym problemem w przyszłości, warto wiedzieć w jaki sposób można go uniknąć. Przede wszystkim ważne jest dbanie o swoje zdrowie fizyczne, pilnowanie regularnego cykl snu, zbilansowanej diety oraz uprawianie aktywności fizycznej. Warto też, aby uniknąć przeciążenia, nauczyć się różnych ćwiczeń relaksacyjnych, dbać o prawidłowy odpoczynek oraz unikać monotonności, zmieniać zadania i wykonywać je na różne sposoby.

Terapia wypalenia zawodowego

Jeżeli podejrzewasz, że masz w swoim życiu do czynienia z wypaleniem zawodowym, najlepiej jest niezwłocznie udać się do specjalisty – psychologa, psychoterapeuty. Poza postawieniem odpowiedniej diagnozy, będzie on w stanie zadbać o dostosowane do twoich potrzeb, indywidualne leczenie. Może to być między innymi wypracowanie strategii radzenia sobie z sytuacjami kryzysowymi, uodpornienia na stres czy umiejętności balansowania swojego życia prywatnego z zawodowym. Czasem konieczna może być zmiana pracy/stanowiska lub leczenie farmakologiczne.

Od 1 stycznia 2022 roku,

 możliwe jest także otrzymanie L4 na wypalenie zawodowe, warto jednak pamiętać że zwykłe odsunięcie czy ucieczka od pracy nie zdoła rozwiązać problemu, może tylko udostępnić więcej czasu i lepsze warunki na zaradzenie temu problemowi.

Jak sobie radzić z wypaleniem zawodowym?

mężczyzna siedzący w biurze wypalony zawodowo

  • Zmieniaj swoją rutynę. Różnorodność w twoim życiu pomoże ci wyrwać się z nieprzyjemnego cyklu.
  • Spróbuj wyznaczyć cele dotyczące tego, co należy zrobić, a co może poczekać.
  • Szukaj wsparcia. Niezależnie od tego, czy wśród przyjaciół, współpracowników czy bliskich
  • Spróbuj relaksującej aktywności po za miejscem pracy lub technik relaksacji w biurze
  • Omów konkretne obawy ze swoim przełożonym. Być może uda Wam się wspólnie zmienić oczekiwania lub osiągnąć kompromis.
  • Nie przestawaj się uczyć. Poczucie wypalenia często bierze się z braku osobistego rozwoju a nowe umiejętności są na to świetnym lekarstwem.
  • Ustaw granicę. Oddziel czas i przestrzeń, które przeznaczasz na pracę od tych przeznaczonych na twoje życie prywatne.
  • Dbaj o swoje ciało. Sen, ruch i odpowiednia dieta może w znacznym stopniu poprawić Twoje samopoczucie.
  • Miej dobrą relację z samym sobą. Nie skupiaj się na swoich wadach, doceniaj swoje mocne strony
  • pozwól sobie na odpoczynek

Zachowaj otwarty umysł podczas rozważania swoich opcji. Postaraj się, aby wymagająca lub niesatysfakcjonująca praca nie zagrażała Twojemu zdrowiu. Nie musisz za wszelką cenę starać się odnaleźć w danym miejscu pracy. Odpowiedni, bezstronny specjalista, wysłucha Cię i pomoże przeanalizować sytuację a także zasugeruje i pomoże Ci wybrać odpowiednie ro związanie.


asperger-terapia-dziecko-zabawa-terapeuta.jpg

11 października 2022 Bez kategorii

Asperger u dzieci i dorosłych

Zespół Aspergera (ZA) to zaburzenie neurorozwojowe zaliczane do spektrum autyzmu. ZA powoduje problemy w interakcjach społecznych i komunikacji. Charakteryzuje się też ograniczonym, powtarzalnym repertuarem zainteresowań i aktywności. 

młoda kobieta podczas sesji u psychologa

Co to jest zespół Aspergera?

Syndrom Aspergera cechuje się nieprawidłowościami w funkcjonowaniu społecznym, komunikacji oraz szczególnymi zainteresowaniami i czynnościami rutynowymi.

Zaburzenie wzięło swoją nazwę od nazwiska Hansa Aspergera, który w 1944 roku jako pierwszy opisał grupę chłopców z „psychopatią autystyczną”. W charakterystyce problemu lekarz zwrócił uwagę nie tylko na deficyty społeczno-komunikacyjne pacjentów. Akcentował też ich prawidłowy rozwój intelektualny i językowy, zdolności oraz potencjał, nazywając podopiecznych „małymi profesorami”. 

Jakie są przyczyny zespołu Aspergera?

Przyczyny zespołu Aspergera i innych zaburzeń ze spektrum autyzmu nie zostały do końca poznane. Na podstawie dostępnych dowodów uważa się, że rolę w powstawaniu problemu odgrywa współdziałanie wielu czynników. Główne hipotezy wskazują na nieprawidłowy rozwój lub uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego spowodowane przez uwarunkowania genetyczne, infekcyjne i powikłania w okresie ciążowym i poporodowym. 

Objawy zespołu Aspergera

Objawy zespołu Aspergera mogą mieć różne nasilenie – od dyskretnych po utrudniające funkcjonowanie. Osoby z tym zaburzeniem są postrzegane nie tyle jako chore, co jako zamknięte w sobie lub źle wychowane. Często, zwłaszcza w młodym wieku stają się podmiotem żartów czy odrzucenia.

Do symptomów ZA należą m.in.:

mama z dzieckiem podczas diagnozy spektrum autyzmu

  • brak potrzeby lub nieumiejętność nawiązywania kontaktów z rówieśnikami,
  • nieadekwatne zachowania społeczne,
  • brak umiejętności interpretowania zachowań innych ludzi,
  • mała zdolność przypisywania innym osobom różnych stanów psychicznych,
  • nieprawidłowa i nieadekwatna ekspresja własnych emocji, 
  • niezwykle nasilone, wyizolowane zainteresowania, np. z zakresu nauk ścisłych, astronomii, transportu, systematyki czy faktografii, 
  • ograniczone, powtarzające się i stereotypowe wzorce zachowania i zainteresowań,
  • trudności w radzeniu sobie z nieoczekiwanymi zmianami,
  • zachowania przesadnie formalne, przywiązane sztywno do zasad,
  • trudności z prowadzeniem rozmowy (problemy w zakresie używania języka w sytuacjach społecznych, rozpoznawania różnych znaczeń tego samego słowa oraz niezwykły ton, akcent i intonacja mowy),
  • nadwrażliwość sensoryczna (nieadekwatna nadwrażliwość na niektóre bodźce zmysłowe, np. światło czy dźwięk), 
  • zaburzenia koordynacji ruchowej.
    U części osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu ujawniają się ponadprzeciętne zdolności, np. arytmetyczne, muzyczne, wzrokowo-przestrzenne, plastyczne i pamięci mechanicznej.

Diagnostyka zespołu Aspergera

Diagnostyka zaburzeń ze spektrum autyzmu oparta jest na analizie zachowania i przebiegu rozwoju. Rozpoznanie ZA stawia się u osób z objawami autystycznymi w zakresie relacji społecznych oraz zachowania i zabawy, ale o prawidłowym funkcjonowaniu intelektualnym i bez ewidentnych zaburzeń w rozwoju mowy. Dla diagnozy ważne jest stwierdzenie, że rozwój dziecka do 3. roku życia przebiegał prawidłowo. 

Zespół Aspergera u dzieci

dziecko ze spektrum autyzmu bawiące się klockami

Zespół Aspergera jest zazwyczaj rozpoznawany u dzieci w wieku przedszkolnym lub szkolnym. Z biegiem czasu funkcjonowanie większości osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu poprawia się, co wynika z nabywania przez nie umiejętności społecznych.

Niekiedy pacjent uczy się tworzenia więzi, choć relacje społeczne są powierzchowne, a okazywanie uczuć w stosunku do innych – ograniczone. U części osób następuje nasilenie objawów. Ma to związek z pojawieniem się innych problemów czy powikłań ZA, np. zaburzeń nastroju.

Jakie są metody leczenia zespołu Aspergera?

Leczenie Aspergera polega na oddziaływaniu psychospołecznym. Obejmuje ono zarówno pacjenta, jak i środowisko, w którym funkcjonuje. Podstawową rolę spełnia psychoedukacja, której celem jest przekazanie otoczeniu dziecka informacji o trudnościach i ograniczeniach związanych z zaburzeniem. Ważne jest dostosowanie metod i procesu uczenia się do indywidualnych możliwości osoby z ZA oraz dążenie do jej uspołecznienia. 

Wśród metod leczenia zespołu Aspergera trzeba również wymienić terapię poznawczo-behawioralną oraz grupowy trening umiejętności społecznych. Niektórym pacjentom zalecana jest także farmakoterapia. Służy ona łagodzeniu objawów, które najbardziej zaburzają funkcjonowanie danej osoby.

Zespół Aspergera u dorosłych

Sposób funkcjonowania i potrzeby dorosłych z ZA mogą być różne. Nieliczne z tych osób są w stanie stworzyć i utrzymać związek partnerski. Oszacowano, że niemal połowa pacjentów izoluje się i nie akceptuje innych osób. Około 20% dorosłych z syndromem Aspergera stara się aktywnie uczestniczyć w życiu.

Dzięki swoim zainteresowaniom i zdolnościom mogą oni odnosić sukcesy w wybranych dziedzinach nauki i sztuki. Stale występuje u nich jednak tendencja do nieszablonowych wypowiedzi i nieadekwatnych zachowań w sytuacjach społecznych czy brak właściwego dystansu. 

Zespół Aspergera a klasyfikacja chorób ICD-11

Warto wiedzieć, że w najnowszej klasyfikacji chorób ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) zespół Aspergera nie funkcjonuje jako odrębna diagnoza. W tej systematyce wszystkie zaburzenia, które charakteryzują się objawami autystycznymi objęto wspólną nazwą „zaburzenie ze spektrum autyzmu” (autism spectrum disorder – ASD).dzieci bawiące się podczas terapii grupowej

Obecnie trwa okres przejściowy, w którym Polska przygotowuje się do wprowadzenia ICD-11. Po jego zakończeniu jednostka kliniczna nazywana dotąd zespołem Aspergera będzie najprawdopodobniej diagnozowana jako „zaburzenie ze spektrum autyzmu bez zaburzeń rozwoju intelektualnego oraz z łagodnymi zaburzeniami języka funkcjonalnego lub bez nich”. 

Od Holisens

Należy pamiętać, że autyzm to nie choroba, a inne od większości ludzi postrzeganie świata i otaczającej rzeczywistości, mimo że klasyfikowany jest według standardów lekarskich. Nie ma sposobu aby “wyleczyć” autyzm ponieważ różnice w zakresie funkcjonowania mózgu wytyczają całkowicie inne ścieżki rozwoju, odmienne postrzeganie i sposób myślenia.

​Autyzm nie jest także żadną formą niepełnosprawności, aczkolwiek część osób w spektrum doświadcza tak dużych różnic w odbiorze świata, że samodzielne funkcjonowanie bez wsparcia ze strony terapeuty lub opiekuna, jest niezwykle wymagające.


stres-kobieta-dpresja-terapia-atak-paniki.png

23 września 2022 Bez kategorii

Jak pokonać stres?

Czym jest stres?

Stres to normalna część życia. Nie zawsze oznacza coś złego. Jeśli jest krótkotrwały, może mieć charakter adaptacyjny i najczęściej nie stanowi obciążenia dla samopoczucia. Jednak przewlekłe napięcie wyraźnie szkodzi naszemu zdrowiu fizycznemu i psychicznemu. Na szczęście istnieją sposoby na stres. Poznaj je! Stres  to  reakcja naszego organizmu  będąca  zaburzeniem  homeostazy (równowagi wewnętrznej) w  odpowiedzi  na stawiane mu wymagania psychiczne lub fizyczne. 

smutna kobieta trzymająca się kolana podczas ataku paniki

Stres można podzielić na:

  • pozytywny (tzw. eustres),
  • negatywny (tzw. distres). 

W  sensie  fizjologicznym oddziałują one tak samo – aktywują układ walki i ucieczki w mózgu. Jednak eustres działa na nas krótko. Sprawia to, że zazwyczaj stanowi siłę napędową, która sprzyja rozwiązywaniu trudnych sytuacji. Natomiast distres jest chroniczny – prowadzi do wyczerpania zapasów energii i powoduje nieprawidłowe reakcje organizmu. 

Przyczyny stresu

W psychologii przyczyny stresu (sytuacje stresowe) nazywa się stresorami. Do najsłabszych stresorów zaliczane są codzienne trudności, np. nieporozumienia w rodzinie czy problemy związane z prowadzeniem domu. Stresory o średniej sile to różnego rodzaju wydarzenia życiowe. W swojej skali stresu Thomas Holmes i Richard Rahe w pierwszej trójce najbardziej obciążających zdarzeń umieścili:

  • śmierć współmałżonka, 
  • rozwód,
  • separacja małżeńska.

Za najsilniejsze stresory uważa się doświadczenie lub bycie świadkiem wydarzeń traumatycznych, np. poważnego wypadku, przemocy, gwałtu czy klęski żywiołowej. Szczególnym rodzajem sytuacji stresowych są te zawodowe, czyli m.in. obciążenie psychiczne pracą, brak nagród, brak wsparcia i odpowiedzialność.

Jakie są objawy stresu?

Stresory mają duży wpływ na nastrój, samopoczucie, zachowanie i zdrowie somatyczne. Główne objawy stresu to:

  • bóle głowy, bóle lub napięcie mięśni,
  • problemy ze snem,
  • niższy popęd płciowy,zestresowany mężczyzna trzymający się za głowę
  • zmęczenie,
  • problemy trawienne,
  • uczucie przytłoczenia, rozdrażnienia lub niepokoju,
  • trudności z koncentracją i podejmowaniem decyzji,
  • brak motywacji,
  • przejadanie się lub niedojadanie,
  • wybuchy złości, 
  • agresja,
  • wycofanie społeczne,
  • stosowanie używek.

Wpływ stresu na organizm

Długotrwały stres ma negatywny wpływ na zdrowie fizyczne i psychiczne. Przyczynia się do wysokiego ciśnienia krwi, chorób serca, otyłości, cukrzycy czy obniżenia odporności. Odgrywa także rolę w rozwoju zaburzeń depresyjnych, lękowych (nerwic) oraz innych problemów zdrowia psychicznego.

Wynikiem przewlekłego stresu w pracy, poza wymienionymi wyżej skutkami, nierzadko jest też wypalenie zawodowe (które w najnowszej klasyfikacji chorób ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia po raz pierwszy zostało uznane za jednostkę chorobową). Z kolei udział w wyjątkowo groźnych czy przerażających wydarzeniach u niektórych osób prowadzi do zespołu stresu pourazowego (ang. post traumatic stress disorder – PTSD).

Jak poradzić sobie ze stresem?

zrelaksowany mężczyzna podczas treningu uważności

Specjaliści zidentyfikowali metody na stres. Co prawda nie da się całkowicie wyeliminować stresu z życia, ale by zmniejszyć reaktywność na niego: 

  • przykładaj wagę do relacji z rodziną i przyjaciółmi: wsparcie innych osób odgrywa nieocenioną rolę w sytuacjach stresogennych, 
  • dbaj o sen: jego przewlekły niedobór istotnie obniża zdolność radzenia sobie ze stresem, 
  • regularnie uprawiaj aktywność fizyczną: podczas ćwiczeń uwalniają się endorfiny, które obniżają napięcie, koją i wprowadzają uczucie dobrostanu, 
  • miej hobby: pasja sprawia przyjemność, odpręża i przyczynia się do regeneracji organizmu,
  • naucz się relaksować: skorzystaj z warsztatów dotyczących metod relaksacji, takich jak np. wizualizacja, medytacja, praca z oddechem czy napięciem mięśni, 
  • wypróbuj mindfulness: wykazano, że praktykowanie uważności wobec chwili obecnej ma korzystny wpływ zarówno w przypadku „prywatnego” stresu, jak iw wypaleniu zawodowym.

Jeśli wyczerpiesz domowe sposoby leczenia stresu, zgłoś się do specjalisty zdrowia psychicznego. Profesjonalną pomoc znajdziesz m.in. w naszej placówce. Zespół Holisens pomoże Ci zidentyfikować stresory oraz wybrać i wdrożyć odpowiednie sposoby radzenia sobie.

Spokojnego dnia! Zespół Holisens


kobieta-jedzenie-anoreksja-bulimia-posilek-salata.png

12 września 2022 Bez kategorii

Jak poradzić sobie z zaburzeniem odżywiania?

Czym są zaburzenia odżywiania?

Choć często bagatelizowane, nazywane ostrzejszą dietą lub odmiennym trybem życia, zaburzenia odżywiania to poważne zaburzenia psychiczne, powodujące nawyki szkodliwe dla zdrowia, a nawet zagrażające życiu. Obejmują głodówki, intencjonalne wymioty czy nadmierne przejadanie się. Dotykają one prawie 5% populacji, najczęściej występując u nastolatków i młodych dorosłych, a szczególnie wśród kobiet.

Przyczyny

kobieta stojąca na wadze cierpiąca na bulimię

Określenie definitywnych przyczyn, pojawienia się pewnego typu zaburzeń odżywiania u danej osoby graniczy z niemożliwością, jako że na każdego człowieka oddziałują zróżnicowane zestawy czynników zewnętrznych oraz wewnętrznych. Możliwe jest jednak wskazanie elementów sprzyjających rozwojowi tego rodzaju zaburzeń.

Mogą nimi być dorastanie w rodzinie, w której kładziony był stale nacisk na pilnowanie swojej masy ciała, wychowanie przez bardzo kontrolujących rodziców, opiekunów lub posiadanie takich cech osobowości, jak wysoka neurotyczność, impulsywność, perfekcjonizm. Negatywny wpływ na sposób, w jakim postrzegamy swoje ciało, może także być spowodowany obecnością modelu tak zwanej idealnej sylwetki, która w dzisiejszym społeczeństwie często przyjmuje kształt ciała naturalnie szczupłego bądź nienaturalnie wychudzonego.

Warto też przyjrzeć się równie istotnym czynnikom genetycznym, albowiem w przypadku historii występowania zaburzeń odżywiania w rodzinie, podatność na tą przypadłość jest zdecydowanie wyższa. 

Rodzaje zaburzeń odżywiania i ich objawy

Anoreksja 

Inaczej nazywana jadłowstrętem psychicznym, anoreksja może przejawiać się w postaci drastycznego głodzenia, spożywania bardzo niewielkiej ilości jedzenia oraz przesadnie uprawianej aktywności fizycznej, spowodowanymi panicznym strachem przed przybraniem na wadze. Osobom z tym zaburzeniem często wydaje się, że są otyłe lub po prostu niewystarczająco szczupłe, nawet przy widocznie niskiej masie ciała i kościstej sylwetce. Z tego też powodu, anoreksja jest szczególnie niebezpieczna, z najwyższą śmiertelnością pośród wszelkich zaburzeń czy chorób psychicznych.

Można ją rozpoznać przyglądając się następującym objawom:

  • Spadek masy ciała
  • Unikanie posiłków 
  • Wielokrotne ważenie się, obsesyjne liczenie kalorii
  • Zawroty głowy, omdlenia
  • Osłabienie organizmu (włosy, paznokcie)
  • Nagła, intensywna aktywność fizyczna
  • Noszenie większych, luźnych ubrań, maskujących wychudzone ciało
  • U kobiet także mniej obfita menstruacja lub jej całkowity zanik

Czasem ludzie z anoreksją, mogą przez niedługi okres czasu spożywać większe ilości jedzenia a następnie pozbywać się ich za pomocą leków przeczyszczających albo powodujących wymioty, jest to typ anoreksji bulimiczny.

Bulimia

kobieta cierpiąca na anoreksję przeglądająca się w lustrze

Podobnie jak w przypadku anoreksji, u podstaw bulimii leży obawa przed niekontrolowanym przytyciem, jednak osoby zmagające się z nią mają zazwyczaj odpowiednią masę ciała lub nadwagę, przez co niekoniecznie jest ona widoczna na pierwszy rzut oka. Bulimia manifestuje się w postaci epizodycznego objadania się, najczęściej wysokokalorycznymi, produktami spożywczymi, po którym występuje próba wyrzucenia ich z organizmu poprzez prowokowanie wymiotów, zażywanie środkó

w przeczyszczających, głodówki czy kompulsywnego uprawiania sportu. Nieumiarkowanemu jedzeniu towarzyszy zazwyczaj uczucie wstydu i głębokiego poniżenia, dlatego ludzie oddają się mu raczej w samotności, ukryciu.

 

Zauważalne są jednak takie objawy jak:

  • Częste chodzenie do łazienki w trakcie lub zaraz po posiłku
  • Zawroty głowy, omdlenia
  • Nawracająca biegunka
  • Znikanie dużych ilości jedzenia
  • Psucie się zębów (kwas żołądkowy)

Zaburzenie z napadami objadania się

Zaburzenie z napadami objadania się, rzadko pierwsze przychodzi na myśl, jeśli w ogóle, kiedy słyszy się o zaburzeniach odżywiania, jest to, jednak nadzwyczaj często pojawiający się problem. Polega on, w pewnym stopniu, na zachowaniu typowym dla bulimii, czyli na epizodach obżerania się przesadnymi ilościami jedzenia, tylko, że jest pozbawiony działań, mających na celu pozbycie się dodatkowo nabytych kalorii. 

Do jego objaw należą:

  • Jedzenie szybciej, więcej niż normalnie
  • Jedzenie pomimo uczucia pełności kobieta leżąca w łóżku cierpiąca na anoreksję
  • Jedzenie w samotności
  • Odczuwanie poczucia winy, obrzydzenia do siebie po jedzeniu

Zaburzenia z napadami objadania się mogą prowadzić do niebłahych dolegliwości, takich jak cukrzyca czy choroby układu krążenia.

ARFID (zaburzenie polegające na ograniczeniu/unikaniu przyjmowania pokarmów)

Zaburzenie to sprawia, że pojawia się potrzeba unikania pewnego rodzaju jedzenia, z powodu jego smaku, zapachu, tekstury czy koloru. Jednak, nie powinno to być mylone ze zwykłymi preferencjami, AFRID może prowadzić do znacznej utraty wagi, osłabienia organizmu, a nawet konieczności dostarczania składników odżywczych poprzez sondę, w celu uzupełnienia ich deficytu.

Pica

Zaburzenie pica to zaburzenie odżywiania, pod wpływem którego dana osoba odczuwa chęć zajadania się produktami inaczej nie zdatnymi do spożycia, takimi jak włosy, ziemia, kreda, mydło, papier. Przeważnie diagnozowane jest u dzieci powyżej drugiego roku życia, lecz zdarza się dotykać także dorosłych, na przykład kobiet w ciąży.

Leczenie

Skuteczne sposoby leczenia mogą być odmienne, w zależności od okoliczności oraz rodzaju zaburzenia odżywiania. W przypadku bulimii i zaburzenia z napadami objadania się, najlepsze rezultaty zdaje się przynosić terapia poznawczo-behawioralna, jednak przy każdym z zaburzeń odżywiania istotny jest balans pomiędzy psychoterapią a planem żywieniowym, aby zapobiec pogarszaniu się zdrowia zarówno psychicznego oraz fizycznego. Jeśli chodzi o młodzież, dla właściwych efektów, często konieczne jest podjęcie terapii systemowej, w której nacisk kładzie się na poprawę otoczenia nastolatka, ustabilizowanie ról obecnych w rodzinie. 

Obok zaburzeń odżywiania, zdarzają się współistnieć także inne problemy, takie jak depresja, stany lękowe czy zaburzenia osobowości. W takim wypadku, potrzebne może być dodatkowo leczenie farmakologiczne.

Czasami jednak, kiedy sytuacja staje się na tyle poważna by zagrażała ona życiu, dojść może do hospitalizacji. Istnieją również ośrodki opiekuńczo-lecznicze, zazwyczaj bardziej komfortowe i przyjazne dla pacjentów.

Jeżeli Ty lub ktoś z Twoich bliskich cierpi na zaburzenia odżywiania, nie wahaj się sięgnąć po profesjonalne wsparcie. Im szybciej otrzymasz pomocne Ci narzędzia, tym łatwiej uporasz się z sytuacją.

Życzymy spokojnego dnia, Zespół Holisens


dziecko-psycholog-smutek-nastolatka-dziewczyna-podczas-konsultacji.jpg

6 września 2022 Bez kategorii

Jak znaleźć dobrego psychologa dla dziecka?

Dzieci rzadko są w stanie powiedzieć komuś wprost co im dolega, z czym mają problem, jakie są ich potrzeby. Dotyczy to nie tylko najmłodszych ale w równym stopniu młodzieży. Sposobem komunikacji, zamiast rozmowy,  mogą być dla nich płacz, krzyk, zamknięcie w sobie, agresja słowna czy fizyczna. Jeśli ciężko ci jest zrozumieć swojego podopiecznego, jego zachowania zaczynają cię niepokoić lub podejrzewasz u niego pewnego rodzaju zaburzenie, chorobę – nie obwiniaj się. Bez obaw skontaktuj się w tej sprawie ze specjalistą (psychologiem, psychoterapeutą), który pomoże ci prawidłowo odczytać daną sytuację i odpowiednio na nią zareagować.

Po czym poznać dobrego specjalistsmutna dziewczynka w gabinecie psychologicznym podczas terapiię?

Szukając psychologa dla swojego dziecka należy w pierwszej kolejności przyjrzeć się jego wykształceniu. Powinien on specjalizować się w zakresie psychologii klinicznej dziecka, psychologii rozwojowej, psychologii wychowawczej lub psychoterapii dzieci i młodzieży. Warto też, kiedy przejawiane zachowania są typowe dla konkretnego problemu (np. autyzmu, ADHD), zwrócić uwagę czy dany psycholog/psychoterapeuta jest również diagnostykiem tej właśnie kategorii. Nie każdy bowiem specjalista jest w stanie przeprowadzić niezbędne testy psychologiczne, a przekierowanie do kogoś innego, może okazać się kłopotliwe dla dziecka, które będzie musiało ponownie się otworzyć i na nowo zwierzać się z omówionych już wcześniej kwestii. 

Dobrego psychologa dziecięcego/młodzieżowego cechują także:

  • umiejętności interpersonalne
  • empatia 
  • otwartość
  • cierpliwość
  • utrzymanie odpowiedniej komunikacji z rodzicami/opiekunami 

W przypadku nastolatków zbliżonych już wiekiem do 18 lat, istotną może być informacja, czy psycholog posiada też kwalifikacje do prowadzenia terapii osób dorosłych, żeby za parę miesięcy nie była potrzebna zmiana osoby prowadzącej. 

Przebieg terapii

Młoda dziewczyna radosna i uśmiechnięta w gabinecie psychologicznym

Na pierwszym spotkaniu zazwyczaj nie jest praktykowana obecność dziecka, ale rodziców/opiekunów, aby psycholog mógł dokładnie zapoznać się z sytuacją panującą w rodzinie, jak i usłyszeć w pierwszej kolejności od nich, na czym polega problem. Powinni oni również, w większym lub mniejszym stopniu, w zależności od wieku dziecka, aktywnie uczestniczyć w terapii. Czy to w formie indywidualnych spotkań z psychologiem – od czasu do czasu – w celu omówienia postępów, zmian w zachowaniu itp., czy spotkań rodzinnych, pozwalających na nawiązanie komunikacji pomiędzy rodzicami a podopiecznym, pod czujnym okiem specjalisty.

Jeśli chodzi o dzieci w wieku przedszkolnym, terapia przybiera raczej formę zabawy z maluchem oraz obserwacji i analizy jego zachowań. W wypadku nieco starszych, mogą to być różne rodzaje terapii, dostosowane do ich indywidualnych potrzeb. 

Możliwe, że najbardziej adekwatną opcją okaże się być po prostu terapia rodzinna, bardzo częsta, ze względu na ścisłą zależność pomiędzy zachowaniem, stanem dziecka a otoczeniem, w którym dorasta.

Jeśli dziecko odmawia chodzenia na terapię…

terapeutka dziecięca kaja baczyńska klinika holisens

Przede wszystkim – nie zmuszaj. Pomocnym w tej sytuacji może być trening wychowawczy, czyli swego rodzaju warsztat, prowadzony zazwyczaj przez psychologa. Uczestnictwo w nim pozwala poszerzyć swoją wiedzę na temat psychologii dziecka, nauczyć się poprawnie odczytywać jego emocje, jak i zapoznać się z możliwymi schematami jego zachowań. Chociaż taka metoda, nie gwarantuje rozwiązania problemów, z którymi borykasz się ty lub twoje dziecko, jest jednak zdecydowanie bardziej efektywna od przymusowych spotkań z terapeutą.

Jeśli masz obawy co do kondycji psychicznej swojego dziecka lub (młodego-dorosłego) nastolatka, nie zwlekaj i skonsultuj się z terapeutą. Często nawet jednorazowa wizyta pomoże Ci lepiej zrozumieć jego problemy, wyposaży Cię w niezbędną wiedzę lub pomoże znaleźć w sobie pokłady energii do pomocy. We współpracy z doświadczonym terapeutą, znacznie wcześniej zdiagnozujesz gdzie leży kłopot a szybko udzielone wsparcie może zaoszczędzić Tobie a przede wszystkim naszym najmłodszym wielu niepotrzebnych lęków czy stresów.

Dobrego dnia! Twój zespół Holisens!



Holisens 2022. Wszystkie prawa zastrzeżone. Realizacja Sealan.



Holisens 2022. Wszystkie prawa zastrzeżone. Realizacja Sealan.